కార్తిక పౌర్ణమి -I

నేను కల కన్నది ఇదేనా ? పొద్దున్న ఉలిక్కి పడి, నిద్ర లేవక ముందు నాకొచ్చిన కల ఇదేనా? ఇది కలేనా? కల అయితే ఎంత బాగుండు, ఇప్పుడు నేను ఉలిక్కి పడి  లేచి, ఇంట్లో హాయిగా నా మంచం మీద వెచ్చని దుప్పట్లో ఉంటే ఎంత బాగుణ్ణు!  కానీ  నాకు నా కళ్ళ ఎదురుగా  ఉన్న  ఈ చీకటి,  చీకట్లో పౌర్ణమి వెన్నెల  కాంతి లో, ఇలా బిక్కు బిక్కు మంటూ , అదే ఈ పరిస్థితి లో కాకుండా ఉండి ఉంటే, మల్లె పూలు విరజిమ్ముతున్నట్టు ఉన్న  వెన్నెలని ఆస్వాదించే దానిని. చిన్న చినుకు చుక్క నీళ్ళలో పడిన శబ్దం, ఆ శబ్దానికి ఉలిక్కి పడ్డాను, తీరా చూస్తే నా నుదుట చెమట ధారలా కారి, కిందనున్న మడుగులో పడిన శబ్దం  అది....

    ఇక్కడ  కూర్చుని ఈ సమయం లో ఇలా ఆలోచిస్తాను అని నేను ఎప్పుడూ అనుకోలేదు. ఒక రెండు రోజుల క్రితం నా జీవితం ఎలా ఉంది? ఇప్పుడు ఎలా ఉంది!  ఎక్కడి  నుంచో, ఏదో ఒక మూలుగు వినిపించింది.. వెళ్ళనా? ఏమో ఇది నా కోసం పన్నిన వల అయితే?  అమ్మో అది తలచుకోవటానికి , చాలా భయంగా ఉంది. ఒక వేళ అది నిజంగానే  సాయం కోసం ఎదురు చూస్తున్న ప్రాణి అయితే? ఇది ఇంకా భయం కలిగించింది. ఎప్పుడూ పెద్దగా, దేనికీ  ఏడ్చిన వ్యక్తిని కాను నేను, నిస్సహాయత ఇంత దారుణం గా ఉంటుంది అని మొదటి సారి అనిపించిన తరువాత, ఏడుపు వచ్చింది, ఈ  చీకట్లో..  వెన్నెల్లో..  అడవిలో, ఈ  చెట్టు మీద కూర్చోని  నిస్సహాయంగా  రాలుతున్న కనీళ్ళు  తుడుచుకుంటూ, ఈ పరిస్థితికి కారణాలు అన్వేషించ సాగాను..

                                                                      ***

"యశు, మనకు ఈ వారం రోజులు హాలిడేస్ కదా, నేను మా ఇంటికి వెళ్తున్నాను. నువ్వు కూడా మా ఇంటికి రావే ప్లీజ్"

" మీ ఇంటికా? అమ్మో మా ఇంట్లో ఏమంటారో?" వెళ్ళాలి అనే ఉంది, ఎంత స్నేహితురాలు ఐనా, తను అడగ్గానే  ఎగిరి గంతేసి  ఒప్పుకుంటే ఏం  బాగుంటుంది అందుకే ఈ బెట్టు.
" అబ్బా ! మీ ఇంట్లో నేను అడుగుతాను. ఐన నేను ప్రతి హాలిడే కి మీ ఇంటికి రావటం  లేదా? ఈ సారి   నువ్వు  వచ్చి తీరాల్సిందే!"  తన పద్ధతి లో హడావుడి చేస్తోంది రేణు.

తను, నేను కలిసి నాన్నగారిని ఒప్పించాము. రేణు వాళ్ళ ఊరు చూడాలి అని నేను ఎప్పటి నుంచో అనుకుంటున్నా,
యానం దగ్గర చిన్న పల్లెటూరు కనకాలపేట  తనది. చాలా పాత ఊరు, ఇండో  ఫ్రెంచ్  కల్చర్, చుట్టూ చిన్న చిన్న అడవులు, ఇవన్ని వినటానికే ఎంతో ఉత్సాహం గా అనిపించింది.  అందులోనూ , చిన్నప్పటి నుంచి యానం  చూడాలనే కోరిక  ఉంది. వీలు కానంత దూరం కాకపోయినా ,ఎందుకో ఎప్పుడూ  వీలు చేసుకోలేదు. ఇప్పుడు రేణు వల్ల  ఆ అవకాశం వచ్చింది. ఎంతో ఆనందంగా అన్నీ ప్యాక్ చేసుకొని హైదరాబాద్ నుంచి బయలుదేరాము. యానాం లో దిగిన వెంటనే, మమ్మల్ని వాళ్ళ ఊరు తీసుకెళ్ళటానికి రేణు వాళ్ళ నాన్న గారు, వాళ్ళ మావయ్య పాత  ambassedor  కారు లో వచ్చారు. హైదరాబాద్ నుంచి యానాం వచ్చిన నాకు 2013 నుంచి అమాంతం 1987 కి వచ్చినట్టు అనిపించింది. అక్కడ ఇళ్ళు, వీధులు మనకు  లానే ఉన్నాయి, కానీ  చిన్న చిన్న తేడాలు కూడా ఉన్నాయి, అవి ఏంటో  స్పష్టంగా తెలియటం లేదు, అయితే అందంగా మాత్రం అనిపించాయి.ఆ అందం ప్రదేశం వల్ల కాదేమో, బహుశా  ఇక్కడికి వచ్చాను అనే నా ఆనందం వల్లనేనేమో! యానాం  తరువాత, కొద్ది దూరం లోనే  కనకాలపేట అంట!
"ఎంత దూరం uncle  ఇక్కడి నుంచి మన ఊరు?"
"ఇక్కడి నుంచి 10 Km అమ్మ!"
"మధ్యలో అన్నీ  పోలలేనా?"
" కాదు రా, ఊళ్లకు చుట్టు పక్కల  పొలాలు ఉన్నాయి. ఊరు నుంచి దూరం వెళ్ళే కొద్దీ అంటే యానాం కి మన ఊరుకి మధ్యలో అడవి ఉంది."
"హయ్య ! అడివా? exciting !!"
"లేదమ్మా , ఇక్కడ అడివి  చాలా  ప్రమాదం, జంతువులు బానే ఉంటాయి! ఎలుగు బంటులు, నక్కలు, చిరుతలు, ఒకటో రెండో పులులు కూడా ఉన్నాయి అంటుంటారు"
"అవునే బాబు, ఇంక పాముల సంగతి సరే సరి! మా ఊర్లోకే చాలా వస్తాయి"
 అని పూర్తి చేసింది.
దూరంగా ఏదో ఆలయ గోపురం లా అనిపించింది... వెంటనే  "అది ఏంటి?" అని అడిగాను.
"అదా? శివాలయం. చాలా పాతది. ఒక 1000 సంవత్సరాల క్రితం గుడి. చాలా బాగుంటుంది. అసల ప్రతి కార్తిక పౌర్ణమికి ఆలయ గోపురం మీద నుంచి చందమామని చూస్తే, చాలా మంచిదంట! అక్కడే బయట, కోనేరు దగ్గర ఇంకో  పెద్ద శివలింగం ఉంటుంది, చీకట్లో కూడా చాలా తేజస్సు తో ఉంటుంది తెలుసా? కటిక అమావాస్య రోజున చూసినా, నల్ల రాతి తో చేసిన శివలింగమే అయినా ఏ దీపం లేకుండా  శివలింగం బాగా కనిపిస్తుంది."
"అవునా? ఎందుకలా? ఏదన్న ప్రత్యేకమైన రాయి తో చేసిందా?"
"ప్రత్యేకత రాయి లో కాదమ్మా, ఆ రాయిని దేవుని కింద మలచిన ఆయనలో ఉంది. ఆయనతో పాటు ఈ రోజు వరకు అదే గుడిలో సేవలు చేస్తున్న వాళ్ళ వంశం లో ఉంది. మా ఊరి లో ఉంది."
"మీరన్నది నిజమే అంకుల్  మనలో ప్రత్యేకత లేకుంటే దేవుని లోని ప్రత్యేకతను ఎలా గుర్తించగలం?"
అనుకుంటూ  ఉండగానే  ఇల్లు వచ్చేసింది.
"ఈ మధ్యనే నేను 10th  క్లాసు లో ఉన్నప్పుడు, మా పాత ఇల్లు  పడగొట్టి కట్టారు ఇది. ఎంతైనా  ఆ పాత ఇల్లే ఇష్టం నాకు. మా తాతగారు పోయాక కట్టారు నాన్న లేదంటే ఆయన అసల ఒప్పుకునే వారు కాదు". అంటూ కారు లోంచి దింగింది రేణు.
లోపల నుంచి రేణు  వాళ్ళ అమ్మ పళ్ళెం లో యెర్ర నీళ్ళు పట్టుకొని వచ్చి, గుమ్మం లోనే నన్నూ, రేణుని  నుంచో పెట్టి  దిష్టి తీసేశారు. రేణుకి చాలా చాలా  చిన్న తమ్ముడు  ఉన్నాడు. వాడు  5th  క్లాసు చదువుతున్నాడు అంట, అస్సలు మాట్లాడాడు చాలా  చాలా  సిగ్గు పడిపోయాడు, నన్ను చూసి, కొత్త మనిషిని కదా!
ఆ  రోజంతా, ఎంతో సందడి గా మా కాలేజీ కబుర్లు రేణు  వాళ్ళ అమ్మకి, నాన్నకి చెప్తూ  గడిపాము. ఆంటీ చేతి వంట, నాకు ఎప్పుడు తెలియని పల్లెటూరి వాతావరణం నాకు చాలా  నచ్చేశాయి. రేణు  తమ్ముడు సిగ్గుపడటం మాని చక్కగా చిరునవ్వు నవ్వే వరకు వచ్చాడు సాయంత్రానికి. ఆరు బయట పడుకోవాలి  అని అనిపించింది నాకు కానీ, పాములు ఎక్కువ తిరుగుతుంటాయి, కార్తిక మాసం చలి లో అది అంత మంచిది కాదు అని అంకుల్ అనటం తో మారు మాట్లాడకుండా ఇంట్లోనే పడుకున్నాం. ప్రయాణం వల్ల  అలిసి  పోయాం ఏమో, ఇద్దరం పడుకున్న వెంటనే నిద్రపోయాము.

                                                              ****
ఎవరో నన్ను తరుముతున్నారు, చీకటి ... వెన్నెల వల్ల  ఉండే  కాంతి పరిగెడుతున్నాను...  ఎక్కడికో  దూరం గా  పరిగెడుతున్నాను... ఇంత లోపల ఏదో తగిలి కింద పడిపోతున్నాను..... ఎక్కడ పడుతున్నాను? చీకటి ఏమి  కనిపించటం లేదు.. అనుకుంటూనే కింద పడిపోయాను...  ఉలిక్కి పడి లేచాను ... ఒళ్ళంతా  చెమటలు పట్టాయి.. నా పక్కన రేణు నోరు తెరుచుకొని మరీ నిద్ర పోతోంది. నవ్వు వచ్చింది. ఇంతకూ  నాకు ఇంత భయం కలిగించిన కల ఎంటబ్బా అని ఆలోచించాను, నాకు ఏమి గుర్తు రాలేదు. నాకు అంతక ముందు ఎన్నడూ  కల వచ్చిన గుర్తు కూడా లేదు, ఇదే మొదటి సారి నేను ఉలిక్కి పడి  లేవటం అప్పుడే తెల్ల వారు ఝామున 5:30 అవ్వటం తో ఇంక పడుకున్నా  నిద్ర పట్టదని లేచాను.  పొద్దున్నే  ఇంటి పెరటి లో ఆంటీ పూజ చేస్తున్నారు, రేణు  వాళ్ళ మావయ్య పొలానికి అనుకుంట బయలుదేరుతున్నారు. ఆయన పాపం  వినలేరు, మాట్లాడలేరు  అందుకే ఆయనకు కనిపించే ల సెల్యూట్  చేశాను "గుడ్ మార్నింగ్" అన్నట్టు, ఆయనా అందంగా, హుందాగా ఒక చిన్న నవ్వు నవ్వారు. ఆరు అడుగుల ఎత్తు, విశాలమైన భుజాలు, అందమైన నవ్వు ఇన్ని ఉన్నా ఆయనకు ఉన్న  వినికిడి లోపం వల్ల ఆయనకు పెళ్లి కాలేదు, రేణు  వాళ్ళతోనే ఉంటారు.

                                                              ****

"ఆంటీ మీ దగ్గర ఉన్న  ఈ నాలుగు రోజుల్లోనే  నేను  బాగా ఒళ్ళు చేసేలా ఉన్నాను!"
"నువ్వు మరీను, ఈ మాత్రానికే ! ఇప్పుడు భోజనాల తరువాత ఊరు చూసి రండి"
"సరే. అమ్మా , ఈ రోజు కార్తిక పౌర్ణమి కదా, శివాలయం కి వెళ్లి వద్దామే  సాయంత్రం, యశు కూడా చూసినట్టు  ఉంటుంది "
"అయ్యో! సాయంత్రం నేను నాన్న గారు యానం లో పెళ్ళికి వెళ్తున్నాం, పొద్దున్నకి అంతా వచ్చేస్తాం, మీరు మావయ్యని  తీసుకొని వెళ్లి రండి.కాకపోతే త్వరగా వచ్చేయండి. వచ్చే దారి అంతా అడవి కదా, ఎక్కువ రాత్రి వేళ తిరిగి రావటం అంత మంచిది కాదు!"
"అబ్బా ! నాకు తెలియదా అమ్మా?అయినా  మావయ్య ఉంటాడు గా మాతోటి"
"సరే  లేవే  కనీసం జాగర్త కూడా చెప్ప కూడదా?"

                                                              ****
మాములు అప్పుడు గుర్తు రాదు కానీ, గుడి అనగానే లంగా వోణి  వేసుకోవాలి అనిపిస్తుంది, నేను రేణు  తయారు అయ్యాం! చక్కగా ముచ్చటగా. ఆరింటికి బయలుదేరాం, ఏడింటికి కి అంతా  తిరిగి వచ్చేద్దాం అని మాతో పాటు ఆంటీ వాళ్ళు బయలుదేరి యానం వెళ్లారు. వెళ్ళే ముందు రేణు  తమ్ముడు మాత్రం వెనక్కి  వచ్చి నన్ను,రేణు  ని ముద్దు పెట్టుకొని "జాగర్త అక్క" అని చెప్పి వెళ్ళాడు, వాడు అల చెప్పటం నాకు చాలా ఆశ్చర్యంగా అనిపించింది, కానీ  వాడి చిట్టి చిట్టి చేతుల్ని ముద్దు పెట్టుకోకుండా ఉండలేక పోయాను.

                                                            ****

నేను కూర్చున్న చెట్టు కింద ఏదో అలికిడి అయ్యినట్టుగా ఉంది. గుండె దడ దడ లాడింది. కింద నుండి ఎవరైనా పైకి చూస్తే కనిపించకుండా గుబురుగా ఉన్న కొమ్మ పై కూర్చున్నా, నాకే తెలియకుండా చలికో , భయానికో  నా శరీరం వణక   సాగింది. కంట్లోంచి నాతో సంబంధం లేకుండా నీళ్ళు  రా సాగాయి. బుజ్జి గాడి చేతిని ముద్దు పెట్టుకుంది ఈ రోజు సాయంత్రమేనా? ఎన్నో సంవత్సరాలు , ఎన్నో యుగాలు గడచినట్టుగా ఉంది.
నేను, రేణు , మావయ్య  కలిసి గుడికి వచ్చాం.  ఎంతో  అందమైన గుడి, కట్టి వెయ్యి సంవత్సరాలు అయినా, ఏ  మాత్రం చెక్కు చెదరలేదు. పాత  గుడి అని తెలుస్తోంది, అందరూ  నడచి, నడచి ఉండటం  చేత బండలు నునుపు తేలాయి. దీపాల కాంతి తప్ప లైట్స్ ఏమి లేని ఆలయం సహజమైన శోభతో వెలిగిపోతోంది, ఆలయం ముందు ఉన్న కోనేరు అందులోని కలువ పువ్వులు , కోనేరు వద్దనున్న శివలింగం  అబ్బా! ఎవ్వరన్న ఇలాంటి ఒక అందమైన దృశ్యం చూడకుండా చనిపోతే ఆ జీవితం వ్యర్ధం అన్నట్టే .. నాకైతే ఆ గుడి ప్రాంగణం లోనే  కూర్చొని రోజంతా పెన్సిల్ స్కెచ్ వేసుకోవాలి అనిపించింది. మావయ్య కోనేరు దగ్గర ఉన్నారు .. నేను, రేణు కలువ పూలు కోసాము. గుడిలోకి వెళ్ళే అప్పుడు ఆలయ శిఖరం నుంచి చంద్రుణ్ణి  చూసిన ఆ దృశ్యం ఆహా! ఇది ఎలాగైనా స్కెచ్ గీయాలి  గుర్తు పెట్టుకొని అని అనుకున్నాను ..
                                                           ****

గుడి లోపల ఒక చిన్న నంది విగ్రహం ఉంది. గర్బః గుడి లో ఒక శివలింగం ఉంది. అంతా  దీపపు కాంతి లోనే కనిపిస్తోంది..  ఎంతో అందంగా ఉంది, పూలు పూజారికి ఇస్తాము  ఏమో అనుకున్నా, కానీ  గుడి లోంచి ఒక అందమైన అమ్మాయి , సుమారు నా వయసు అంత ఉండే  అమ్మాయి వచ్చి , పూలు తీసుకొనింది.
"ఎలా ఉన్నావ్ రేణు ?" అని అడిగింది
"ఆరుద్ర! నేను బాగున్నాను .. నువ్వు ఎలా ఉన్నావ్ ?"
"బాగున్నాను . ఈమె నీ స్నేహితురాలా ?"
"అవును ! నా  స్నేహితురాలు యశస్విని ..  యశు తిను ఆరుద్ర , ఈ గుడి అర్చకుల కూతురు , రోజు మాములుగా తనే ఉంటుంది ఇక్కడ , తనకు కుదరనప్పుడు, వాళ్ళ నాన్న వుంటారు " . నేను  ఆరుద్ర వైపు చూసి చిన్నగా నవ్వాను, తను కూడా తిరిగి ఒక చిరునవ్వు  విసిరి  మా నక్షత్రాలు అడిగింది.. నేను కొంచెం ఆశ్చర్యపోయాను... మాములుగా అయితే, గోత్రాలు కదా అడగాలి అని .. నేను ఆరుద్ర నక్షత్రం అని చెప్పను, రేణు దీ  అదే నక్షత్రం, ఇద్దరి జన్మ ఘడియలు అడిగింది చెప్పాము ..
అప్పుడు అంత వరకూ ప్రశాంతంగా అందంగా ఉన్నతన  కళ్ళలో ఏదో తెలియని ఒక ఆనందం... అది మాములు మనుషులు పడే ఆనందం లా అనిపించలేదు. ఎన్నో జన్మల నుంచి వేచి ఉన్నది  దొరికితే కలిగే ఆనందం లా అనిపించింది.. ఏమిటో అర్ధం కాక  తననే చూస్తున్న నేను కొంచెం ఆశ్చర్య పోయాను. అప్పటి వరకు, ఆ గది పైకప్పు లా ఉన్న దగ్గర ఇప్పుడో చిన్న సొరుగు లా కనిపించింది అందులోంచి ఒక పెద్ద గంట బయటకు వచ్చింది.. ఈ అమ్మాయి ఆ గంటను మూడు సార్లు కొట్టింది, అదే గంట నుంచి ఒక పెద్ద కత్తి  ని తీసి రేణు  మీదకు విసిరింది, అంతా  రెప్ప పాటు లో జరిగింది.. రేణు  చేతి కి కత్తి  తగిలి రక్తం రా సాగింది, ఆరుద్ర కళ్ళలో అదే క్రూరం తో  రేణు  వైపుకి రా సాగింది నేను ఆమెను నెట్టేసి, రేణు  రెండో చెయ్యి పట్టుకొని,బయటకు  లాగి గుడి తలుపులు ముయ్యబోయాను... పెద్దవి కావటం తో అవి మూసుకోటానికి చాలా సమయం పట్టింది.

వెంకట సుబ్బ లక్ష్మి WEDS అభిజిత్

  "ఒరేయ్  అభి, నీ కాబోయే పెళ్ళాం పేరు ఇప్పటి దాకా  చెప్పలేదు అంటే నీకు సిగ్గు ఏమో అనుకున్నా, ఇదా విషయం!.... బా... బా  బాగుంది రా!" అంటూ పొట్ట చెక్కలయ్యే లా  నవ్వారు అభి స్నేహితులు. అతనికేమో ఎం సమాధానం చెప్పాలో తెలియక, వాళ్ళని తిట్టలేక , నవ్వాలో ఏడవాలో తెలియని పరిస్థితులలో  బుంగ మూతి పెట్టుకొని కూర్చున్నాడు. బాగా సాంతం కింద పడి పొర్లి పొర్లి నవ్విన తరువాత, అభి వద్దకు మళ్లీ  వచ్చి "ఎన్ని కబుర్లు చెప్పావ్ రా నా భార్య అలా ఉండాలి ఇలా ఉండాలి , పేరు దగ్గర నుంచి ఆమె జుట్టు కోసల  వరకు నాకు నచ్చనిదే చేసుకోను అని హ హ హ హ ..... భ భలే  అయ్యిందా రా నీకు! నీ తిక్క తీరింది  వెధవ!" ఇంకా  అభి కి
ఏమనాలో అర్ధం కాలేదు కాని ఉక్రోషం పొడుచుకొచ్చింది!"అరె సుబ్బు పేరు ఒక్కటే అలా ఉంది రా, తన మాత్రం దేవ కన్య ల ఉంటుంది! అందుకే పెళ్ళికి ఒప్పుకున్నా!" అన్నాడు. అంతక ముందే Flexi పై ఆమె ఫోటో చూసి ఉండటం మూలాన ఎవరు ఇంకా ఎగతాళి చెయ్యలేదు కొంత , ఇంకా ఏడిపిస్తే పెళ్ళికొడుకు ఉడుకు మోతు తనం ఆపుకోలేక కళ్ళ నీళ్ళు పెట్టుకుంటాడు ఏమో అనే అనుమానం తో కొంత ఎవరు ఏమి మాట్లాడలేదు. "పెళ్ళి కొడుకుని  తీసుకురండి అమ్మ!" అని పంతులు గారి మాట వినపడటం తో అంత ఆ పని లో పడ్డారు.

              పెళ్ళి హడావుడి,వ్రతాలు ,పూజలు,నోములు,వాయనాలు ,చేటలు  తీర్చటాలు  అన్నీ  అయ్యాక, తొలి రాత్రి మాత్రమే  సుబ్బి తో మాట్లాడటానికి కుదిరింది అభికి." సుబ్బు" అని పిలిచాడు తనని తనేమో "అభి! మీరు నన్ను సుబ్బి అని పిలవండి ప్లీజ్!" అంది. ఎన్నెన్నో కలలు కని, ఏరి కోరి పల్లెటూరిలో పుట్టి పెరిగిన
చదువుకున్న పిల్లను, పెళ్ళికి ముందు ఒక్క సారి కూడా మాట్లాడకుండా చాలా సాంప్రదాయ బద్దంగా పెళ్ళి
చేసుకుంటే, తనతో ఆమె మాట్లాడిన మొదటి మాటే అభి గుండెలలో ధడేల్ అనే శబ్దం తో రాయి వేసింది ... ఐన సరే
కొంచెం తమాయించుకొని ఈ రోజు ఎలా ఐన మంచి రాపో Build చేసుకోవాలి అని నిర్ణయించుకొని "అదేమి ?" అని అడిగాడు. "అంటే సుబ్బు అంటే మగాళ్ళ పేరులా ఉంది కదండీ! ఐనా  నన్ను అందరూ సుబ్బి అనే పిలుస్తారు నాకు అదే అలవాటు!"  అబ్బో అనుకొని, ట్రాక్ ని  ఎలా ఐన రొమాన్స్ వైపు మళ్ళించాలి అని మళ్లి   గట్టిగా నిర్ణయించుకొని, ఆమె చెయ్యి పట్టుకొని "అందరికి నాకు తేడా లేదా?" అని అడిగాడు. ఆమె కొంచెం చిన్నగా నవ్వి "ఆ తేడా ఉండదా  అని మీరు అడగ కూడదు,సంపాదించుకోవాలి!" అని కొంటెగా నవ్వింది. ఆ నవ్వు కి అర్ధం ఏమిటో అర్ధం కాక అభి అయోమయం లో  పడ్డాడు!

          పెళ్ళైన పది  రోజులకి ఆఫీసుకి  వచ్చిన అభిని అందరూ  అభినందించారు!అభికి అంతా అయోమయం గా ఉంది, ప్రేమించి తగలడే అంత ధైర్యం ఎప్పుడూ లేదు .. పోనీ పెళ్ళాడిన పిల్లని ప్రేమించేస్తే ఎలాగు పెళ్లైంది కాబట్టి చచ్చినట్టు తిరిగి ప్రేమిస్తుంది అనుకుంటే అదేమో  ఆశ! దోశ! అప్పడం! వడ! ఆ ప్రత్యేకత సంపాదించుకోవాలి అంటుందా? రేపు ఉదయం తను వాళ్ళ ఊరు నుండి  రాగానే చెప్పేస్తా... ఇదిగో అమ్మాయి ఇలా సంపాదించుకోవటం గట్రాలు ఏమీ లేవు, నువ్వు పెళ్ళి చేసుకున్నావు అంటేనే నేను అందరికన్నా స్పెషల్ నీకు అని ! ఐన ఎంత గడుసుది కాకపోతే నాతో మాట్లాడిన మొదటి మాటే నా పేరు పెట్టి పిలుస్తుందా! అనే ఆలోచన రాగానే ఉలిక్కి పడి పక్కన చూసుకున్నాడు, ఎవరన్న తన ఆలోచనని చదివితే ఇంకేమన్నా ... ఉందా ! పులుసులో కర్వేపాకు లా తనని విలువ లేకుండా తీసిపారేస్తారు ఇక మీదట...  ఐనా నోటి  కండూతి కాకపోతే ఒరే అభి గా ఎన్ని మాటలన్నావు రా వాళ్ళని! అనుకుంటూ అభి తన గతం లోకి చూసుకున్నాడు ఒక సారి ....
  
           రవి లవ్ మ్యారేజ్ చేసుకొని ఏడాది అయ్యిన సందర్భం లో అతను ఇచ్చిన బీర్ పార్టీ లో పీకల దాకా తాగి... ఒళ్ళు తెలియని స్థితిలో పార్టీ ఇచ్చిన రవిని ఎన్నో రోజులుగా అడగాలనుకున్నవి సారీ కడగాలనుకున్నవి కడిగేసాడు

"ఒరే  రవీ ... తాగి మాటడుతున్నాను అనుకోవు కదా.. "
"లేదు లే చెప్పరా ... బాబాయి "
"మీ ఆవిడకేంటి రా అంత పొగరు?"
"ఏరా ... నిన్నేమన్న అందా ఎప్పుడన్నా ?"
"కాదు మామా ... నన్ను అంటే దులుపేసుకునే వాడిని రా.. ఒదిన పాద దర్శనం అయ్యింది తల్లిలా  దండించింది అని.. "
"మరి?"
"నిన్ను అన్నది అన్నయ్యా!... రాముడు లాంటి నిన్ను మా అందరి ముందు పేరు పెట్టి పిలిచింది రా .."
"ఓస్స్ అంతేనా? ఇంకా ఏంటో అనుకున్నా కదా రా మామా ...తను మన classmate కదా రా ... తనకు అదే అలవాటు .."
"నువ్విలా వెనకేసుకొస్తే ఎలా మామా ... రేపొద్దున్న... పిల్లల  చేత కూడా పేరు పెట్టి పిలిపిస్తుంది... "
"ఏంటి రా .. నీ గోల ... "
"గోల లానే ఉంటుంది రా .. ఎందుకంటే .. మీ అందరికీ కళ్ళు మూసుకు పోయాయి ... ప్రేమ అని చెప్పి ... ఏదో షుమారు గా ఉన్న అమ్మాయి ని చూసి చేసుకొని తనకే దాసోహం అయిపోయారు రా... "
"ఛ! నువ్వేం చేస్తావో మేము చూస్తాం గా.. "
"చూడండి రా.. నా పెళ్ళాం పేరు దగ్గర నుంచి జుట్టు కోసల వరకు అన్ని నచ్చితేనే పెళ్ళి చేసుకుంటాను .. మీలా జీతాలకు కకుర్తి పడి .. ఉద్యోగం చేసే అమ్మాయి ని కాకుండా .. చక్కగా పల్లెటూరి లోనే పుట్టి పెరిగి... బాగా చదువుకున్నా సరే ... భర్త పేరు పెట్టి పిలవాలంటేనే ముడుచుకు పోయే మల్లె మొగ్గ లాంటి పిల్లని పెళ్ళి చేసుకుంటాను . వీడికి లా ఫ్రెండ్స్ కి పార్టీ ఇస్తున్నాను అని చెప్పా గానే ఉరిమి చూడటం కాదు కదా ..
ఏదో వంకతో నా చెవి దగ్గరకు వచ్చి .. ఎక్కువ తాగకండి .. అని చెప్పి నేను కసురుకుంటాను ఏమో అనే సందేహం తనకు కలిగి.. మళ్ళి వెంటనే మీ ఆరోగ్యం కోసమే చెప్తున్నాను ... అని.. గోము గా మొఖం పెట్టి .. సాగనంపుతుంది. పొద్దునే లేచి తను తల స్నానం చేసి .. సాంబ్రాణి పొగ వేసుకొని .. ఇల్లంతా శుభ్రం చేసి వాకిట్లో చక్కగా ముగ్గులు పెట్టుకొని ... పూజా కార్యక్రమం ముగించుకొని ,పెద్ద బొట్టు తో , కళ్ళకు కాటుక తో .. ఒక చేతిలో కాఫీ కప్పు  తో ఇంకో చేతిలో పేపర్ తో వచ్చి నన్ను నిద్ర లేపి ... స్నానానికి అన్ని ఏర్పాట్లు చేసి .. నేను స్నానం ముగించి వచ్చే సరికి టిఫిన్ గట్రా వేడి వేడి గా వడ్డించి ... అది రా పెళ్ళైన జీవితం అంటే .. నాకు పెళ్లి అయితే అలా ఉంటుంది .. మీకు లా కాదు .."
"అబ్బో! అబ్బాయి గారికి చాల కోరికలు ఉన్నాయి ... ఐన వీడికి కావాల్సింది అమ్మాయి కాదు రా .. రోబో ..
వీడి దెబ్బకి తాగింది మొత్తం దిగిపోయింది రా బాబు..! చూస్తాం రా .. రేపు నీకు పెళ్ళి అయినప్పుడు .. చూస్తాం "
అని ఊరుకున్నారు ..

  బాబోయి ఇప్పుడు సుబ్బి నన్ను అభి అని పిలిచింది అని చెప్తే ఇంకేమన్నా వుందా అని అనుకోని ఆఫీసు పని లో పడ్డాడు!

      "అమ్మాయి ! నీ బస్సు.. 8 ఇంటికి కదా.. అప్పుడే వచేసారు?.. రండి అన్నయ్య గారు!" అని వాళ్ళమ్మ వచ్చిన వాళ్ళని పలకరించటం తో మెలకువ వచ్చి హాల్లో కి వచ్చి చూసాడు.. అభి.  "ఎం అల్లుడు గారు ఎలా ఉన్నారు ?"
మావ గారి పలకరింపు .. ఆయన కాసేపు మాట్లాడి వాళ్ళ ఊరు తిరుగు ప్రయాణం కట్టారు ! ఆయనను బస్సు స్టాండ్ లో దించి అభి ఆఫీసు కి వెళ్ళిపోయాడు.. సుబ్బి తో మాటాడే అవకాశమే .. దొరకలేదు!
         ఇంటికి తిరిగి వచ్చేసరికి సుబ్బి తల నిండా మల్లె పూలు పెట్టుకొని, గుమ్మం ముందు కూర్చొని ఎదురు చూస్తోంది!. సుబ్బీ ! అంటూ అభి స్లో  మోషన్ లో పరిగేతుకుంటూ వెళ్ళే సరికి అతని కాలికి గుమ్మం తగిలిన్ది.. అబ్బా!అనుకుంటూ లేచి చూస్తే ఆఫీసు లో ఉన్నాడు ... హార్ని కలా ? అనుకొని. వెంటనే ఇంటికి బయలుదేరాడు ..

   ఎక్కడా .. సుబ్బి జాడ లేదు .. ఎంత సేపు వాళ్ళమ్మ కి అనుమానం రాకుండా వెతికాడో తన గురించి .. ఇంకా ఉండ బట్టలేక అడిగేసాడు .." అమ్మా! తను ఏది ?" అని  "సుబ్బి కి బ్యాంకు PO  టెస్ట్ అయ్యింది కదా! ఈ  రోజు ఇంటర్వ్యూ ఉంటేను వెళ్ళింది ! "  సుబ్బి ఇంటర్వ్యూ కి వెళ్ళిందా ? అంటే తను ఉద్యోగం చేస్తుందా ? చేస్తే ఇప్పుడు నా ఫ్రెండ్స్ ముందు ఎలా అనుకో సాగాడు అభి .. ఈ లోపలే తెలివి తెచ్చుకొని "అదేంటమ్మా .. ఒక్క దానినే పంపించావా?పొద్దునే చెప్పుంటే నేనే దింపే వాడిని కదా!" అని పైకి అని ఏదో ఒక నాటకం ఆడి .. అది ఇంటర్వ్యూ కి వెళ్ళ కుండా చేసే వాడిని అని మనసులో అనుకున్నాడు!  " లేదు రా చెల్లి తీసుకెళ్ళింది స్కూటీ మీద!"
"దాని మొహం దానికే సరిగ్గా రాదు ఇంకా నువ్వు సుబ్బి ని దానికిచ్చి పంపించావా?".. "ఏంటి రా పెళ్ళాం మీద ప్రేమ పొంగిపోతున్నట్టు ఉంది ?.. ఐన సుబ్బే డ్రైవింగ్ .. చెల్లి దారి చెప్తుంది అంతే!" అంటే అంటే అంటే సుబ్బికి బండి నడపటం కూడా వచ్చా! ఖర్మ కాకపోతే ఇంకా బండి మీద నేను తీసుకెళ్ళే అప్పుడు ఏమండీ .. కాస్త నెమ్మది గా  వెళ్లండి ప్లీజ్ అని ఎందుకు బ్రతిమాలుతుంది .. ఈ సరదా కూడా గంగ పాలె..

           సాయంత్రం ఏడింటికి వచ్చారు సుబ్బి, చెల్లి .. ఇద్దరూ .. మంచి స్నేహితులు అయ్యిపోయినట్టు వున్నారు ఒకటే నవ్వులలో మునిగి పోయి వచ్చారు! అభిని చూడ గానే సుబ్బి ఒక్క గెంతు గెంతి "అభి! మీకో సంగతి తెలుసా నాకు జాబు confirm అయ్యింది ... వచ్చే నెలలో joining  అని స్వీట్ బాక్స్ లో స్వీట్ నోట్లు కుక్కి అభి రియాక్షన్ కోసం చూడకుండా ... వంటింట్లోకి పరిగెత్తి ... అత్త గారికి ఒక స్వీట్ తినిపించి, భోజనాలు అయ్యే వరకు అత్త, కోడలు ,
మరదలు ఏవో కబుర్లు చెప్పుకున్నారు!మామగారు, భర్త గారు మాత్రం మాములుగా తిని లేచారు. ఈ
ఆడ వాళ్ళు ఇంతే కాబోలు .. అనుకున్నాడు అభి ఐన చెల్లి, అమ్మ తనతో ఎందుకు అంత చనువుగా వుంటున్నారు ఏదో తు తు మాటలాడితే  కదా తను నాకు దగ్గరయ్యేది ..ఛ ఛ .. వీళ్ళకి అది కూడా తెలియదు అనుకున్నాడు. సుబ్బి గదిలోకి వచ్చినప్పుడు కనీ గమనించలేదు .. తన వాలు జడ .... ఎదీ లేదే .. "సుబ్బి ! నీ జడ ఏమయ్యింది రా ? " " నా  జడ ఎప్పుడూ ఇంతే అండి .. పెళ్ళి కదా అందరూ  గొడవ చేస్తే, సవరం  వేసుకున్నా! నాకు పెద్ద జడ ఇష్టం ఉండదు!" అని అంది... చాలు బాబోయీ ఇన్ని మరీ ఇన్ని ఎదురు దెబ్బలా .. పై వాడికి నా మీద అస్సల కనికరం లేదు!
        
    అభి పొద్దున్నే లేచి, కళ్ళు తెరిచే సరికి.. ఇళ్లంతా ఒకటే పొగ ... తన కలల రాకుమారి సుబ్బి .. గారి మహత్యం అని ఆనందం గా .. ఆ పొగ తో కూడిన గాలి పీల్చి ఏదో తేడా గా ఉందే అని, విషయం అర్ధం అయ్యి వంటింట్లోకి వెళ్ళి చూస్తే,
పొయ్యి మీద నుంచి ఒకటే పొగ.. పక్కనే సుబ్బి దగ్గుతూ .. ఏదో యుద్దానికి వెళ్ళే యోధురాలి లా గ్లోవ్స్ వెసుకొని.. రెండు చేతులతో .. రెండు గరిటలు పట్టుకుంది .. అభి ని చూసి "అభి.. మీ అమ్మ గారు లేరు మీ కోసం టిఫిన్ చేద్దాం అంటే ఇదిగో .. చూడండి ... " అంటూ బిక్క మొహం వేసింది ... అభి కి గుండె ఆగిపోయినంత పని అయ్యింది అంటే నా రాకుమారికి వంట చెయ్యటం రాదా ఇంకా వంటే రాదు అంటే ముగ్గులు ,పూజలు గోవిందా గోవిందా!? అని తన బిక్క మొహం చూసి ఆగ లేక తనే టిఫిన్ .. చేశాడు ..  కరెక్ట్  గా తను వంట పూర్తి అయ్యే సరికి రవి వచ్చాడు ..  ఇంక అభి కి ఇల్లు వాకిలి వదిలి వెను తిరగకుండా పరిగెత్తి పారిపోవాలి  అనిపించింది.

  పాపం అంత కన్నా షాకింగ్ విషయం ఏంటి అంటే ...  "అన్నయ్యా ! ఎప్పుడు వచ్చావు అమెరికా నుంచి ..  నాలుగు, నెలల దాకా రావు అంది ఒదిన మొన్న పెళ్ళికి రాలేదేమని అడిగితే! అభి .. ఈయన మా అన్నయ్య.. కొంచెం దూరం  చుట్టల్లె ... ఆ మధ్య లవ్ మ్యారేజ్ చేసుకున్నాడని .. మా పెద్దమ్మ ఇప్పటి వరకు ఇంటికే రానియ్యలేదు .. పాపం ! మర్చిపోయా అన్నట్టు మీ సంబంధం నాన్నకు చెప్పిందే అన్నయ్య . చెప్పి అమెరికా వెళ్ళిపోయాడు !"

  భగవంతుడు నా మీద కక్ష కట్టాడు అనుకున్న, కక్ష కట్టింది భగవంతుడు.. కాదు రవి గా ఎంత పని చేసావు రా .. తాగి వాగినందుకు ... అన్ని విధాలా నేను కుమిలి పోయేలా చెయ్యాలి అని ఇలా చేసావా అని.. అనుకుంటూ వుండగా .. రవి , అభి వైపు  చూసి కన్ను కొట్టి  "ఈ పరిచయాలు అనవసరం సుబ్బి .... మీ అయన నా బెస్ట్ ఫ్రెండ్!"
అని చెప్పాడు! రవి, అభి నెక్స్ట్ సిట్టింగ్ లో ఒక్కళ్ళని ఒక్కళ్ళు చితక బాదేసుకోవాలి అని రగిలిపోతూ ..

P.S : "సుబ్బి .. నువ్వు పేరు మార్చుకోవచ్చు కదా!.."
"ఎం .. ఈ పెరుకేం ?"
"కొంచెం పాత పేరు కదా ...? అందరూ  ఎక్కిరిస్తారు కదా!"
"మనిషి విలువ పేరు లో ఉండదండి ... మనకు ఏ పేరు ఉన్న .. అది అందరూ ... గుర్తు పెట్టుకునే అంత మంచి పనులు చెయ్యాలి , పిచ్చి  పిచ్చి ఆలోచనలు మాని పడుకోండి !"
ఇంకేం మాట్లాడతాడు , ఎం  మాట్లాడ గలడు ? ఇంత తెలివి తేటలు ఉంటే భార్యకు .. ఆఫీసు లో బాస్ మాట ఇంట్లో భార్య మాట .. వినక తప్పదు ... నా జీవితం ఇంతే అని నిట్టూర్చాడు
 

నా పేరు చెప్పుకోండి మీలో ఎవరైనా !!

             తొలకరి వాన జల్లు అంటే ఇష్టపడని వారు ఎవరుంటారు చెప్పండి? నాకు కూడా తొలకరి వాన జల్లు అంటే చాలా ఇష్టం! ఎంత ఇష్టం అంటే నా ప్రతి జీవ నాడి  లోనూ , చిరు జల్లు కి  తడచిన మట్టి సువాసన నిండి పోయి, నా ప్రాణాన్ని మైమరపిస్తుంది. హాయి గా ఆ వానలో తడుస్తూ  నా వగల గుబులంత తీర్చుకుంటుంటే ఆ అనుభవం మాటల్లో చెప్ప గలిగేది కాదు. దివి నుంచి కిందకు రాలి పడే దీవెనల లా అణువణుని  తడిమే ప్రతి చినుకు తో తడిసి ముద్దవుతూ, స్వర్గం అంటే ఇదేనేమో అని ఆనందిస్తున్న నాకు , వాన ఆగిపోవటమే విషాదమేమో అనుకుంటే నా గొం తు నులిమేస్తూ నన్ను లాక్కెళ్ళారు. ఊపిరి ఆడకుండ నాలాంటి వాళ్ళు ఎంతో మంది వున్నా చోట బందించేసారు! ఎలా ఈ చేరసాల నుంచి తప్పించుకోవటం?ఎటూ దారి తోచదే ! అమ్మ నన్ను లాక్కేళ్ళుతున్న  వాళ్ళని దీనం గా చూడగాలిగిందే తప్ప ఏమి అనలేదు.

        అమ్మ గురించి ఆలోచిస్తూ ఉంటే, నాకు తను చెప్పిన మాటలే గుర్తొచ్చాయి,
" ఏదో ఒక సమయం లో  నిన్ను నా నుంచి వేరు చేస్తారు బంగారు, అప్పుడు నువ్వు చాలా ధైర్యం గా ఉండాలి , భయపడ కూడదు , ఏడవ  కూడదు సరేనా?"
 "అమ్మ.. నేను నిన్ను వదిలి వెళ్ళాను అమ్మ! నన్ను పంపించకమ్మ!"
"నాకు నిన్ను పంపటం ఇష్టం లేదు తల్లి కనీ నువ్వు వెళ్ళే రోజు నేను ఎంత బాధ పడతానో నీకు తెలియదు, నా బిడ్డలని ఇలా దూరం చేసుకుంటూ ఉంటే నాకు ఆనందమా? చెప్పు?!"

అమ్మని  తలచుకుంటూ ఉన్న నాకు పెద్దగా అరవాలనిపించింది," నన్ను వదిలిపెట్టండి..!!" అని... నేను మీకేం అన్యాయం చేశాను అని  ఇలా నన్ను ఇబ్బంది పెడుతున్నారు? పగలే చీకటిని తలపించే ఈ ప్రదేశం లో నేను ఉండలేను ... నన్ను నన్నుగా  కాక ఒక విలస వస్తువుగా  చూస్తున్న మీ దగ్గర నేను ఉండలేను అంత కన్నా చావు మేలు ! అని వీళ్ళందరికీ  చెప్పాలి అని ఉంది. నా బాష వీళ్ళకి తెలుసో లేదో! నా బాధ వీరికి అర్ధం అవ్వుతుందో లేదో! నా ఘోష  ఆ చెవులను తాకుతుందో లేదో!

   వర్షం చినుకులు చెట్ల ఆకుల నుంచి ఒక్కోటే కింద పడుతుంటే,అమ్మ ఏడుస్తున్నట్టు అనిపించింది తనని ఒక సారి నేను అడిగిన ప్రశ్న గుర్తుకు  వచ్చింది .
"జీవితం అంటే ఏంటి అమ్మ?"
"ఆనందం గా ఉండటం !"
 "అంటే ఆనందం గా లేనప్పుడు జీవిస్తున్నట్టు కాదా?"
"ఏమో నే నాకే తెలియని ప్రశ్నలు  వేస్తావు నువ్వు !"
అని అమ్మ మాట దాట  వేసింది ...

ఎందుకో తెలియదు కాని ఇక్కడ ఇలా బందించి ఉన్న  ఈ సమయం లో అమ్మ చెప్పిందే నిజం అనిపిస్తోంది ఇది నా జీవితం లా అనిపించటం లేదు. నన్ను బందించి కళ్యాణ రాముని కౌగిట్లో చేర్చెందుకో  లేదా భార్గవ రాముని  పాదాల చెంత కో కాదు ఎవరో అనామకుడి పొందుకు.  సీతమ్మ సిగ లోనికో, రుక్మిణి పూజ కో కాదు ఊరు పేరు
తెలియని అనమకురాలి అలంకారానికి! ఐన దేవుడి చెంతకు అయితే మాత్రం నేను ఎందుకు సంతోషించాలి,
నా జీవితం పూర్తి కాకుండా నన్ను లక్కోచి పడేస్తే నేను ఆనందించాలా? మా  భగవంతుడు మాకూ ఉన్నాడు, మీ దేవుడికి నన్ను మీ స్వార్ధం కోసం అర్పించి నా జన్మ ధన్యం అయ్యింది అని మీరే సెలవు ఇచ్చేస్తారా? ఎంత అహంకారం? పోనీ నేను అందంగా ఉన్నాను అని మీరు  ఇలా చేస్తున్నా,ఎంత దురాశ?నాలుగు రోజుల పాటు అందంగా  చెట్టుకే ఉండనివ్వచు గా..  లేదు అందం గా కనిపించింది సొంతం
చేసుకోవాలనే ఆశ  ఆ ఆశ లో మా జీవితాల్ని గంటల వ్యవధి లో నాశనం చేసేస్తారు. నా జీవితం నా
నుంచి లాగేస్తే నీ కడుపు నిండుతుందా ? నీ  ఆకలి తీరుతుందా? దాహం తీరుతుందా? నీ అత్యాశ కూడా నిండదు
మరి నా జీవితాన్ని ఎందుకు ముక్కలు చేస్తున్నావు?  చెట్టుకే ఉంచి ఆరదిన్చాలేవా? అందుకొనే ఆరాటం లో మా జీవితాలని అర్ధంతరం గా ముగించేస్తావ?


P.S. : పువ్వులు  బాధ పడతాయేమో అని అనిపించి రాసిన ఒక చిన్న వ్యాసమే తప్ప, NO OFFENSE  INTENDED. PURELY MY OPINION.




 

Books and Mind Keeping

After having such a title, I just want to let you know that I just picked this word ‘Mind Keeping’ to give a fancy name to my write up here. And this is all about books , books and more books

 Suggest me some good books dear friends…  (wait !I am not asking you to suggest here.. but you can post names of any interesting books in the comments section though)

This was my Facebook status few months ago.. Many people suggested me few books…  but one particular reply nailed me to think of something else…

“You fool! Why do you want to read a book? Just read life!”

And another reply supporting that comment is “Yes! He is absolutely right!!”

So I thought, book reading is always considered a good Hobby… And If I am bored or want to do something.. I can just open a book and read it.. but how am I supposed to read life at my leisure..?

I asked them so, I got a reply “Reading in itself is a boring process, so when you are bored, you read a book that will make you still bored” this is a casual comment.. But set me up for thinking..

Is reading really such a boring thing? The answer for me is a big NO… I would come to this point later.. and I have another message.. rather than a comment on my status.. That again nailed me… and made me wonder.. is this kind of thinking  good..

“Why do you want to show off yourself that you read books?”

I actually didn’t understand it..

“What?” is my answer..

Asking someone to suggest a book on FB is a show off thing? I was thinking.. Putting up your most handsome pics up there is not a show off… but asking someone to suggest a book for reading is a show off..  wow.. Awesome!!!!

“It is not show off.. if it so.. no one would reply my request”

“They are trying to show off too… This is all self-marketing”

Good .. logical.. and neat.. Let us consider this person is very true.. but is it bad showing off that you read books? Or will it have any bad influence on anyone who gets my updates?

Is it as bad as spreading hate messages? Is it as bad as bullying someone on FB or is it as bad as killing someone else’s interest in doing something just by telling them that it is a show off? I don’t know..

So leaving my personal experiences there..

I would want to discuss why books are important.. as anything has good and bad in itself.. books also has good and bad in it.. but the overall good done by books cannot be dominated by its teensy bad influences.

First thing we do after we get up , if we don’t have books or any medium of recording our experiences, is to grab a pair of stones.. and hit them against each other in order to generate fire.. Maybe not that too.. we will be doing something even primitive. We stand on the shoulders of our ancestors no matter how good we are at technology, today.  Sure, your life teaches you some lessons.. But you cannot learn that all by yourself and from your own life. You learn from your surroundings,from your friends and their lives and from every one… For some the thirst and search for things and experiences ends with their own.. for some they seek new knowledge every day. How do you get that from? Books obviously, the recordings of others experiences, thoughts.Every medium of entertainment.. every means of communication has to be written… to pass your experience to others. To pass your feelings to others.. Barring vocal communication..

You dance for a super song right? The notes of that song.. notes related to every single instrument is jotted down first and recorded from that.

You listen to a vocal artist .. he or she should write down the lyrics first.

Watching a movie?  The script has to written first.

So there is no shame in reading books, no shame in loving them, no shame in writing books..

All the shame related to books is in our hearts… why are we so content in being ignorant? Ignorance is a bliss, only in few chosen circumstances…

Why are we so obsessed with being extremely normal…  we draw a narrow lane, that will just fit us in…and want to raise in that lane… how far can you grow.. when your close the lid of a jar in which you kept your thoughts so tightly ?

P.S: No offense intended!

10 AM, Hitech City Station

 అసలు ఎక్కడ నుంచి మొదలు పెట్టాలా? అని ఆలోచిస్తున్నాను అండి! నేక్లేస్స్ రోడ్ స్టేషన్నుంచి నేను బయలుదేరిన దగ్గర నుంచా? లేదంటే Hitech  సిటీ స్టేషన్లో దిగిన దగ్గర నుంచా?అసలు ఈ introductions అంటేనే మహా చెడ్డ చిరాకు అండీ బాబు!మనం రాయవలసిన దానిని క్లుప్తంగా చెప్పాలంట! కాస్త ఎక్కువ చెప్దాం అంటే మొత్తం ఇక్కడే చెప్పేసావ్ ఇంకా లోపల ఏమి చెప్పుంటావు అంట?అని  ఎక్కడ  మిగతాది  చదవకుండా   వెళ్ళి పోతారో అని భయం. పోనీ, తక్కువ చెప్దాం అంటే ముందు ఏముందో చెదవాలన్న ఆసక్తి రాదాయే! అంత
రానప్పుడు  రాయటం ఎందుకు?ఇలా మాకు దేని గురించి చెప్తున్నవో దాని గురించి చెప్పకుండా ఈ సోది ఎందుకు?
అని మీరు కసురుకునే లోపలే చెప్పేస్తున్నా...


పొద్దునే లేచి... MMTS ( లోకల్ ట్రైన్ ) ఎక్కితే ఎలాంటి అనుభవం ఎదురువ్వుతుంది  అనేది మన ప్రస్తుత విషయం



 ట్రైన్ వచ్చి platform మీద ఆగింది చూసి పరుగేతుకుంటూ స్టేషన్ లోపలి వెళ్ళి ఒక టికెట్ కొన్నాను. ఎక్కడ  రైలు కదిలిపోతుందో,అని చిల్లర కూడా పూర్తిగా తీసుకోకుండా... రైలు ఎక్కేసాను!(అప్పుడే  కదలటం  మొదలు
 పెట్టిన  రైలు) చాలా గొప్పగా నాకు చేతనైనంత లో సామాజిక భాద్యతను తీసుకుంటాను అని పైకి అనక  పోయినా ,మనసులో అనుకునే నేను,పొద్దునే చేసిన భాద్యతా రాహిత్యమైన పని, కదులుతున్న రైలుని ఎక్కటం!పోనీలే బ్రతికే ఉన్నావు కదా,ఎందుకు ఈ సొప అని అంటారా?కానీయండి  ఇలా ఎన్ని తప్పులకు రాజీపడి, సమర్ధించుకుని  బ్రతికేయటం లేదు! ఎక్కిన తరువాత సీట్ లో కూర్చున్నా, అందరూ అంటే అందరూ, head set పెట్టుకొని పాటలు వింటున్నారు. ఎవరో ఒకళ్ళు ఇద్దరు తప్ప! వాళ్ళు, వాళ్ళలో వాళ్ళే ఏదో మాట్లాడుకుంటున్నారు. చిన్నప్పుడు పరాయి వాళ్ళ తో మాట్లడద్దు అని అమ్మ చెప్పిన విషయాలు అందరూ ఎంతో చక్కగా పాటిస్తున్నారు!అనిపించింది. నాకు ఇంకో అనుమానం కూడా వచ్చింది. నాకు  ఏమీ  తోచక  ఎవరినన్నా  పలకరించినా  నా  వైపు  అనుమానం గా చూసి జవాబు చెప్పరు అని.ఇంక  చేసేది ఏమి లేక నేనూ నా హెడ్ సెట్ తీసా కనీసం ఇళయరాజా గారి వాద్యాలలో బాలు గారు పలకరిస్తుంటే పులకరిద్దాం అని.ఈ లోగ భారత్ నగర్ స్టేషన్ లో ఇద్దరు ఎక్కారు. బహుశా  HITECH CITY స్టేషన్ కే అనుకుంట!నా  హెడ్ ఫోన్స్ లోంచి కూడా నాకు వాళ్ళ సంభాషణ వినిపించింది .. అబ్బా అలా అనుమానంగా చూడకండి! నిజంగానే వినిపించింది అండి .. నేను కావలి అని వినలేదు!
"మా చిన్ను గాడికి నేను రోజు ప్యాక్ చేసే పంపుతా అక్కడ వాళ్ళు food provide చేసినా కానీ, నాకెందుకో నేను
పంపిందే  తింటాడు అనిపిస్తుంది. అందుకే .."
"అవును  సరిత, ఏదో మనకు కుదరక కాని మన లా వాళ్ళు చూసుకోగలరా? చెప్పు"
"వాడిని వదిలి పెట్టి రావాలంటే రొజు.. నా గుండె భారం గా ఉంటుంది ...At the same time
 I don't want to take a break in career"
"That  is okay yaar ... you will out grow this .. baby is not missing you right !"

సరిగ్గా ఇక్కడే నాకు ఆసక్తికరం గా అనిపించి నా సాంగ్ pause చేశా! అబ్బా... దయ చేసి అలా ఉరిమి చూడకండి..
ఎంతో మందికి ఉండే సమస్య వీళ్ళు ఏం సారంశంకి వస్తారో అని చిన్నకుతూహలం అంతే!(దీనినే సమర్దినచుకోవటం
అంటారు లే అంటారా ? సరే కానివ్వండి )

"వాడు ఈ మధ్యన నడవటం మొదలు పెట్టాడు తెలుసా,చిన్ని చిన్ని అడుగులు వేస్తున్నాడు, గోడ పట్టుకొని ఎంత
happy గా  ఉంటుందో వాడిని అలా చూస్తుంటే, అదే నేను ఇంట్లో వుంటే వాడి ఫస్ట్ స్టెప్ చూసే దానిని
కదా అనిపిస్తుంది "
"సరితా .. You are inflicting this on yourself ! ఏమో నువ్వు ఇంట్లో
ఉన్నా చూడలేక పోయే  దానివి  ఏమో  కదా ! ఇట్ feels  good  ఈఫ్ యు ఆర్ there  బట్ its alright !"
"లేదు  ప్రియా ! బాబు  పుట్టక  ముందు  వరకు కెరీర్ చాలా ఇంపార్టెంట్ అనిపించేది , కానీ ఇప్పుడు వాడి నవ్వు
ముందు అన్నీ చిన్నవి గానే కనిపిస్తున్నాయి చివరికి రజత్ కూడా "
"You are contradicting yourself .. డెసిషన్ ఇస్ సో సింపుల్ .. ఈఫ్ యు లవ్ యువర్ సన్ సో much థెన్ లీవ్
ది జాబ్ న !"
"అదే కదా నా ప్రాబ్లెమ్ , ఐ వాంట్ మై కెరీర్  టూ .. లెట్ మీ  సీ  ఫర్ a  while... అండ్ ఈఫ్ కెరీర్ comes ఇన్
between మీ  అండ్ మై సన్ , ఐ విల్ చూసే మై సన్  అండ్ మై సన్ ఇస్ everything for me!

ఆ తరువాత చాల సేపు వాళ్ళు మాట్లాడేది విని తల్లి మనసు ఎంత గొప్పది అని.. ఒక నలుగు, ఐదు మదర్
సెంటిమెంట్ పాటలు గుర్తు తెచ్చుకొని యమ సంబరపడ్డాను.

              నా సంతోషం సంగతి మీకు తెలిసిందగా  ఎక్కువ కాలం నిలవదు ! HITECH CITY స్టేషన్ వచ్చింది ..
ఎక్కువ సేపు ఆగదు బండి  అందరికి దిగాలనే తొందరే! ఒక ముసలాయన .. నడవలేకున్నారు .. కర్ర సాయం
తో నెమ్మది గా దిగుతున్నారు .. ఆయనని నెట్టుకుంటూ వెళ్ళిపోయారు మన మోడరన్ మహా లక్ష్మి లు ... పైగా
లేడీస్ కంపార్ట్మెంట్ లో ఎందుకు ఎక్కుతారో అని గొణుక్కుంటూ ...

        నేను ఆ స్టేషన్ ప్లాట్ఫారం మీద నుంచొని చూస్తూనే ఉండి పోయా ... పరుగులు పెడుతున్న జనాలని ...
కొడుకంటే ఎంత ప్రేమ ... మరి సాటి మనిషంటే కనీస కనికరం కూడా లేదా ? మరి అలాంటప్పుడు ఆ తల్లిది ప్రేమ
కాదేమో అనిపించింది .... స్వార్ధం! ... కాక మరేమిటి ? ప్రేమ అంటే పరిపూర్ణత ఉంటుంది .. కరుణ ఉంటుంది .... ఆ
ముసలాయన ప్రాణం కంటే మనకు ఆఫీసు కి చేరటమే ముఖ్యం ...మూల్యం గా .. అయన ప్రాణాలని చెల్లించి ఐన..
మన గమ్య స్థానం  చేరిపోవాలి !ఒక్క నిముషం ఆగి చూస్తే అందరు పరుగెడుతూనే  ఉన్నారు. అంత యాంత్రికంగా
బ్రతకటం ... అదే  బ్రతుకు  అనుకోటం ... ఈ పరుగు లో జీవిస్తున్నామో .. జీవితాన్ని నేట్టేస్తున్నమో తెలియకుండా ..
తాయారు అయ్యాం ఏమో అనిపించింది .

  చిన్నప్పటి నుంచి అమ్మ మీద పాటలు విన్నప్పుడల్లా ... మన అమ్మలు అందరూ మంచి వాళ్ళే మరి మనం
ఎందుకు ఇలా ఉన్నాం అనిపించేది ... ఈ సంఘటన తరువాత నాకు ఒక విషయం బోధ పడింది ... అమ్మ  మనకు
మాత్రమె మంచిగా వుంటే అమ్మ అనిపించుకొదు.. అమ్మ తనం  అంటే  పిల్లలు ఉన్నప్పుడు మాత్రమే అబ్బే తత్త్వం
కాదు ... సాటి మనుషులని కూడా కరుణ  తో  చూడ గలిగినప్పుడే అమ్మ పరిపూర్ణం అవ్వుతుంది అని.. అలాంటి
అమ్మలు కాని  అమ్మలు ఒట్టి బొమ్మలే అని

P.S : NO  OFFENSE  INTENDED ...   THIS  IS  PURELY MY ANGUISH