1950,ఒక ప్రేమ కధ

"తెలవారుతుంది అని ఎవరు ఎవరికీ చెప్తారు ? పల్లెటూరు సూరిడుకా? సూరిడుకి పల్లెటురా ?లేదంటే  వీరిరువురికి కలిపి కోడి పుంజు మహాసేయుడా? ఎవరైతేనేం.. కావిళ్ళతో పాలు మోసుకొని పాల కేంద్రానికి వెళ్ళే రైతులు, ఇంకా వెలుగు రాకుండానే పక్షులు అన్నీ గూళ్ళు  వదిలి గుంపులు గుంపులుగా రాబోయే రోజు మీద దండయాత్రకి బయలుదేరాయి! సంక్రాంతి రోజులు కావటం తో ఎప్పుడూ తొందరగా లేచే పల్లెటూరు ఇంకా ముందుగానే మేల్కొంది, అలాగే సీతాలు కుడా .. స్నానం అదీ  చేసి, అవులకు పాలు తీసి, ఇంట్లోకి కొన్ని పాలు అట్టే పెట్టి .. ఎదురింట్లో పాలు పోయ్యటానికి  బయలుదేరింది... సీతాలు ఇంటి బయట ఉన్న కుళాయి లో ఎడమ చెయ్యి తడి చేసుకొని .. ఎదురింటికి వెళ్ళింది.

                              ఎదురింటి రామ చంద్రం వాళ్ళది పొరుగూరు.. అక్కడ ఆర్ధికంగా దెబ్బ తిన్న తరువాత పొలం  అంతా అమ్మేసుకొని ..  అక్కడ ఉండటానికి మనస్కరించక .. ఈ ఊరు వచ్చి స్థిరపడ్డారు రెండు ఏళ్ళ క్రితం. ఇక్కడ అతను, అన్న , తండ్రి ముగ్గురు కాస్త పొలం కౌలుకి తీసుకొని వ్యవసాయం చేస్తూ రోజులు గడుపుతున్నారు. రామ చంద్రం  తల్లి కూడా చాలా మంచి వ్యక్తీ.. సహజంగా  పల్లెటూరి అప్పలమ్మలా కాకుండా .. నిజమైన అమ్మ లా అందరితో ఆప్యాయంగా ఉండేది. ఈ కుటుంబానికి పెద్దగా డబ్బు లేకున్నా బాగా కస్టపడి బ్రతకుతారు కాబట్టి  ఈ ఊరిలో మంచి పేరే ఉంది.

                              రెండేళ్ళ క్రితం .. ఈ రోజుల్లో రామ చంద్రం వాళ్ళు  ఊరు వచ్చిన కొత్తల్లో .. సీతాలు పాలు పోయటానికి వచ్చిన మొదటి రోజు .. తల స్నానం చేసి జుట్టు విడుల్చుకుంటూ వచ్చింది .. ఆ జుట్టులోంచి  జారే నీటి  తుంపరలు బయట పెరట్లో .. నవ్వారు మంచం మీద పడుకుని ఉన్న చంద్రం మీద పడి  ఉలిక్కిపడి లేచి చూశాడు .. అప్పటికే ఆమె ఇంటి గుమ్మం దాటి లోపలి వెళ్ళింది.. "అమ్మా ! ఎవరోచ్చారు?" అని అడిగాడు .. ఎవరో తెలుసుకోవాలనే కుతూహలం తో..  "ఎదురింటి సీతాలు నాన్న .. పాలు ఇవ్వటానికి .." అని అంది. అతని గొంతు విన్న సీతాలు .. మాములుగా ఉన్నది కాస్త .. ఎవరో గమనిస్తున్నారు అన్న స్పృహతో  .. చెంబు అక్కడ పెట్టి పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్ళిపోయింది .. చంద్రం అమ్మ లోపలికి వెళ్ళగానే ..  పరికిణీలొ.. వదులైన జుట్టు తో .. నాజుగ్గా ఉన్న తను అల తెల తెల వారని పొగ మంచు లో జింక పిల్లలా .. పరిగెడుతూ ఉంటే .. తన గుండెలు కూడా ఆమె గజ్జేలకు ఉన్న మువ్వల లాగ కొట్టుకున్నాయి..  ఆ రోజు .. చంద్రం పళ్ళు అరగంట సేపు పెరట్లో ఉండే తోమాడు, కాఫీ కూడా బయటే తాగాడు .. ఏది ఆమె బయటకి రాదే అని .. చివరికి ,, విసుగు పుట్టి .. లోపలికి పోయి .. బయటకు వెళ్ళటానికి తయారు అయ్యి .. చివరగా .. ఒక సారి అనుకోని .. సైకిల్ తో గుమ్మం ముందు నుంచొని "అమ్మ ! వెళ్లొస్తాను" అని గట్టిగా  అరిచాడు.. అతనికి ఏదో గజ్జెల చప్పుడు వినపడింది కాని .. మనిషి కనిపించలేదు.. కొంచెం ఎదరకు వెళ్ళాక .. వెనక్కి తిరిగి  చూసాడు .. అతను ఆగిన వెంటనే .. ఒక పరికిణి వేసుకున్న రూపం స్థంబానికి అటు వైపు తిరిగి నుంచుంది ... చంద్రం నవ్వుకున్నాడు .. అటు వైపు తిరిగి నుంచున్న సీతాలు పెదవుల పై కూడా ... చిరునవ్వు విరిసింది...

                               ఇంక ఆ తరువాత రోజు నుంచి .. సీతాలు పాలు తీసుకెళ్ళే ముందు .. తన ఎడమ చెయ్యి తడి చేసుకొని పెరట్లో పడుకొని ఉన్న చంద్రం మీద చిలకరించి అతను లేచే లోపల ఇంట్లోకి వెళ్ళటం ... అదే అతనికి మేలు కొలుపు... ఒక్కో సారి ఏదన్నా వాన  తుంపర పడిందా .. తనను నిద్ర లేపినందుకు .. తన దేవి దర్శనం కానందుకు ప్రకృతిని మనసులోనే తిట్టుకునే వాడు ... సీతాలు కూడా ఇంట్లోకి వెళ్ళి .. తిరిగి వచ్చే అప్పుడు మాత్రం .. అతని చూపులు పలకరిస్తుంటే ..  సిగ్గుల ... మొగ్గై .. నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ .. వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళేది ..  ఆమె రోజూ ముగ్గు పెట్టే వేళకి  చంద్రం కాఫీ గ్లాసు తో అరుగు మీదకి వచ్చే  వాడు... ఒక్కో సారి సీతాలు ముగ్గు ఆలస్యం ఐన ,
చంద్రానికి కాఫీ కుదరకపోయినా .. ఇద్దరికీ ఏమీ  తోచేది కాదు .. రోజులో ఈ కొన్ని క్షణాల కోసం వారిద్దరూ రోజంతా ఎదురు చూసే వారు.

                  ఇలా సాగిపోతున్న వాళ్ళ జీవితాల్లో ... ఒక్క అడుగు ముందుకు వేసి చెప్పుకోవాలన్న  ఆలోచన  ఇద్దరికీ  రాలేదు ... ఇద్దరి లో ఏ  ఒక్కరూ  పూనుకోలేదు!  బహుశా ఇలాగే  జీవితాంతం ఉంటుంది అనుకున్నారేమో!
                   
 ఒక రోజు చంద్రం ఇంట్లోంచి పెద్ద పెద్ద కేకలు వినపడ్డాయి... సీతాలుకి

"ఎవర్రా  ఆ అమ్మాయి ? కులం తక్కువ పిల్లను ప్రేమించింది కాక నాకే వచ్చి చెప్తావా?"
"నాన్న నా మాట కాదనకండి .. కాంతానికి నాకు పెళ్ళి జరగకపోతే .. నేను బ్రతకను " అని బ్రతిమలాడాడు చంద్రం వాళ్ళ అన్నయ్య.

ఈ లోపల ఏదో అరవబోయిన చంద్రం నాన్న గుండె పట్టుకుని కుప్ప కూలి పోయాడు. .. సీతాలు వాళ్ళ ఇంట్లో వాళ్ళు .. చంద్రం వాళ్ళు ఊర్లో అంతా కంగారు పడ్డారు కానీ  గండం గడిచి ఆయన బయట పడ్డాడు..  డాక్టర్ గారు  అయన ఉద్రేకపదకూడదని చెప్పి వెళ్ళారు ... చంద్రం వాళ్ళ అన్నయ్యకి .. కాంతానికి వాళ్ళ నాన్న దగ్గరుండి పెళ్ళి  జరిపించాడు.. పెద్ద వాడేమో కానీ  చిన్న వాడు మాత్రం తను చూసిన పిల్లనే చేసుకుంటాడు అని ఆయన అందరికి చేపుకునేవారు .. దాంతో చంద్రం సీతాలు వంక చూడటం మానేసాడు ..అతని  చూపులు ఎప్పుడైతే  ఆమెను వెతకటం మానేశాయో  అప్పటి నుంచి ఆమె తల ఎత్తి ప్రశ్నల చూపు సంధించటం మొదలు పెట్టింది .. ఆమె వైపు చూడాలి అని ఉన్నా ... ఆమె ప్రశ్న  కి సమాధానం చెప్పాలి అని ఉన్నా  తల ఎత్తలేదు అతను.. అతని ప్రాణమంతా .. ఆమెని చూడమని పోరు పెట్టినా .. అతని సంకల్పాన్ని జయించలేక ఓడిపోయింది.

       మరి కొన్నాళ్ళకి సితాలుకి  పెళ్ళి  నిశ్చయం అయ్యింది. ఇంకో నాలుగు రోజుల్లో పెళ్లి అనగా .. సీతాలు .. ఇంతక ముందు లా  పాలకోసం వచ్చి .. నీళ్ళు చిలకరించి చంద్రాన్ని నిద్ర లేపింది .. ఈ సారి మాత్రం అక్కడే నుంచొని ఉంది ..
 అతని వైపు సూటి గా చూస్తూ  "నాలుగు రోజుల్లో నాకు పెళ్ళి " అని అంది ..
అతను ఆమే వైపు కాకుండా వేరొక వైపు చూస్తూ  "తెలుసు , అమ్మ చెప్పింది " అన్నాడు

ఆమె వెళ్ళిపోయింది .. అతను మళ్ళ  ఆమె వైపు చూడలేదు ఆ రోజు.

   పెళ్ళి రోజు  సీతాలు వాళ్ళింట్లో  చాలా  కోలాహలం గా ఉంది .. రాత్రి 10:00 కి ముహూర్తం . సీతాలు వాళ్ళ అమ్మ , నాన్న అంత ఎంతో ఆనందంగా ఉన్నారు. పెళ్ళి  చూడటానికి వచ్చిన వాళ్ళు కూర్చోటానికి  వేసిన కుర్చీల్లో  చివరి వరుసలో కూర్చున్నాడు రామచంద్రం .. అంత వరకూ తల దించుకొని కూర్చున్న సీతాలు ... సూటిగా ఎవరో చెప్పినట్టే అతని వైపు చూసింది! అతను కూడా ఆమె వైపే చూశాడు. భజంత్రీలు గట్టిగా మ్రోగాయి .. అదే సమయానికి తాళి ఆమె మేడలో పడే వేళ పీటల మీద కూర్చున్న సీతాలు .. ఒరిగి కింద పడిపోయింది .. సరిగ్గా అదే సమయానికి కుర్చీలో కూర్చున్న చంద్రం కింద పడిపోయాడు .. ఇద్దరి గుండెలు .. ఆమె పెళ్లి ముహూర్తాన ఆగిపోయాయి .."
అని ముగించింది స్పందన

"తరువాత ఏమయ్యింది" అని అడిగాడు .. కన్నీళ్ళు  తుడుచుకుంటూ  చాణక్య

"చనిపోయాక ఏమవ్వుతుంది  నీ మొహం" అని అంది రమ్య.

"ఇంతకీ ఈ కధ ఇప్పుడెందుకు చెప్పావ్? నీకెలా తెలుసు ఈ కధ?" అడిగాడు  సురేష్ ..

"అరె నువ్వేనా ... ఇప్పటి వరకు ఎవ్వరినీ love చెయ్యలేదా అని అడిగావ్? చేశాను ! ఇది నా కధే ..  నన్ను పలకరించే ఆ చూపులకోసమే మల్లి 1987 లో పుట్టాను స్పందన లాగా! కాకపొతే అతనే ఇంకా నన్ను వెతుక్కుంటూ  రాలేదు " అని దీర్ఘంగా నిట్టూర్చింది స్పందన.


"చాల్లే ఊరుకో ఏదో చెత్త కధ  చెప్పి నన్ను emotional చేశావ్ " అన్నాడు చాణక్య చిరాకుగా చూస్తూ ..


"చెత్త కధా ? ఇదే కధ  రాజమౌళి చెప్తే ఎగేసుకుంటూ చూస్తావ్ ఎన్ని సార్లైనా .. పోయి పని చూసుకో .." అని విసుక్కుంది స్పందన ..

అందరూ నవ్వుకుంటూ .. ఎవరి డెస్క్ దగ్గరకు వాళ్ళు వెళ్లి పోయారు!



P .S : Tragedy  అని నన్ను తిట్టుకోవద్దు .. కసురుకోవద్దు .. నాకు వేటూరి గారు రాసిన "ఓ ప్రియా  ప్రియా " పాట  చాలా ఇష్టం .. ఆ చరణాలకు తగ్గ కధ  రాయాలని నా ప్రయత్నం .. మరి result మీరే  చెప్పాలి

వెన్నెల్లో సప్తపది

                                  నాకు మా Classmate చంద్రిక  అంటే  చాలా ఇష్టం! ఆమెని చూసినప్పుడల్లా .. ఏదో తెలియని ఒక ఉత్సాహం  నాలో నిండిపోయేది .. ఆమెతో చాలా సార్లు మాట్లాడినా, తన పై  నాకున్న అభిమానం ఎప్పుడూ  చెప్పలేకపోయాను. తను కూడా  చాలా విచిత్రమైన వ్యక్తి . నాకు ఒక పట్టాన అర్ధం అయ్యేది కాదు. నేను మనస్తత్వ నిపుణుడిని కాకున్నా.. మనుషుల మాటల బట్టి చాలా వరకు అంచనా వెయ్యగలను.. ఈ పిల్ల మాత్రం నాకు అంతు చిక్కని ప్రశ్నే!

                               చదువు పూర్తి అయ్యి ఎవ్వరి దారిన వాళ్ళు  వెళ్ళిపోయే రోజు ధైర్యంచేసి చెప్పాలి అని అనుకున్న.. ఇంతలో తనే నన్ను వెతుక్కుంటూ క్యాంటీన్ లో ఉన్న నా దగ్గరకి వచ్చింది. 

"శశి, నీతో కొంచెం మాట్లాడాలి !"

ఏదో తింటున్న వాడిని తల పైకి ఎత్తి చంద్రికను చూసి .. గొంతు పొరబోయి దగ్గసాగాను .. తను కంగారుగా .. వచ్చి  నీళ్ళ గ్లాస్ అందించింది .. నాకు చందు 4 ఏళ్లగా తెలుసు, తను ఎవ్వరితోనూ  ఈ మాత్రం చనువు ప్రదర్శించలేదు.  చంద్రిక ఒక అబ్బాయి కి తల మీద తట్టి  అతనికి గ్లాస్ తో  నీళ్ళు నోటికి  అందించటం అంటే ప్రపంచ వింతలకన్నా పెద్ద వింత. నేను ఎప్పుడన్నా  నోరు జారి చందూ అంటేనే  "చంద్రిక" అని సరిదిద్దేది.  

  

"ఇక్కడే మాట్లడదామా?" అని అడిగాను 

"అలా గార్డెన్ లోకి వెళ్దాం " అంది  

ఇద్దరం మా కాలేజీ ని ఆనుకొని ఉన్న కొబ్బరి తోటలో  నడుస్తున్నాం .. తను ఏదో చెప్పాలి అని అనుకుంటోంది, అదేంటో  నేను ఊహించలేకపోతున్నాను. కొంపతీసి  నన్ను ప్రేమిస్తోందా ? ఒరే  శశి నీ పిచ్చిగానీ  చంద్రిక ఎక్కడన్న ప్రేమిస్తుందా? ఒక వేళ ప్రేమించినా  చెప్తుందా ? అసలు ఎంత సేపు .. సిద్దాంతాలు , పుస్తకాలూ , విప్లవాలు అని మాట్లాడే చంద్రికకు  ప్రేమ అనేది ఒకటి ఉంది అని  అన్నా  తెలుసంటావా ? అని నా మనసు నన్ను ఆశ పెట్టినట్టే పెట్టి వెక్కిరిస్తోంది. ఇంత ఆలోచనా సమరం నాలో జరుగుతున్నా తను మాత్రం చాల ప్రశాంతం గా  నడుస్తోంది. తనని ఎప్పుడు అడగాలి అని అనిపిస్తుంది ..నిన్ను ఏ  ఆలోచనలూ  బాధించవా? అని అంత నిర్మలంగా ఎలా ఉంటుంది నీ మొహం అని . ఏ  విషయంలోనూ తను తొణికినట్టు, తడబడినట్టు  నాకు ఎప్పుడూ అనిపించలేదు .. ఎలా వస్తుందో తనకు అంత clarity? పోల్చి చూస్తే తనకన్నా నేనే బాగా చదువుతాను .. నేనే ఎక్కువ పుస్తకాలు చదువుతాను .. బయటకు చెప్పను కాని, తనతో ఏదో తెలియని పోటీ  నాకు .. కానీ తానెప్పుడు  అలా అనిపించదు. Looks  like  is  always  at peace  with  herself. నాకు మాత్రం తను ఒక తెలియని మిస్టరీ .. అదే నన్ను తన వైపు ఆకర్షిస్తోంది!

  నా ఆలోచనలు ఇలా సాగుతూ ఉండగా  తను తల పైకి ఎత్తి  నన్ను చూసింది .. నడిచే వాళ్ళం ఆగిపోయాం. తన చూపు నాలోని ఆలోచనలను తెరచిన పుస్తకం లా చదివేస్తుందేమో అని అనిపించింది. 

" నువ్వంటే నాకు ఇష్టం .. నీకు కూడా నేనంటే ఇష్టమైతే ..." అని అంటూ నా చెయ్యి తీసుకొని .. ఫోన్ నెంబర్ రాసి .. "Bangalore  number .. ఎల్లుండి వెళ్తున్నాను .. కాల్ చెయ్యి " అని  దగ్గరకు వచ్చి వాటేసుకొని , చెంపపై చిన్నగా ముద్దు పెట్టి  అంతే ధైర్యంగా నడచుకుంటూ వెళ్ళిపోయింది. 

                               నా చుట్టూ ఏమి  జరుగుతుందో నాకు అర్ధం కాలేదు.. ఇది కలా ? నిజామా? ఇలా చేసింది నిజంగా  చంద్రికేనా ? కనీసం చనువుగా పిలిస్తేనే ఊరుకునేది కాదు .. అలాంటిది, ఇష్టం అని చెప్పి , number  ఇచ్చి,

హత్తుకొని , ముద్దు పెట్టుకొని .. వామ్మో .. నేను ధభేల్ అని అక్కడే కూలబడిపోయి .. కూర్చుండి పోయాను. 

                   ఒక గంట తరువాత సత్య గాడు  నన్ను వెతుక్కుంటూ  వచ్చే వరకు నాకు స్పృహ లేదు ఏమిటిది  4 ఇయర్స్ నుంచి నాకు తెలిసిన చంద్రిక ఈ పిల్ల కాదు .. తనకు ఇంత ధైర్యం ఉందా? నాకు చంద్ర్రిక అంటే ఇష్టమున్నా  ఈ రోజు జరిగిన సంఘటనకు భయం వేసింది. అమ్మో అనిపించింది . తనని నేను ఇష్టపడటం సబబేనా? అనిపించింది .. లేదంటే నేను జీవితం లో చేసే పెద్ద పొరపాటు ఇదా ?  ఇన్ని ఆలోచనలు కమ్ముతున్నా .. అంత  అందమైన అమ్మాయిని  వదులుకోవటం ఇష్టం లేక ఫోన్ చేశాను. అంతగా పెళ్ళి  వరకూ  వస్తే అప్పుడే  చూద్దాం లే  అని అనుకున్నా . అయినా  మాట్లాడటం లో తప్పేముంది  చెప్పండి ?

                             నేను హైదరాబాదు లో  తను బెంగుళూరు  లో ఫోన్ లో మాటలు, అప్పుడప్పుడూ  కలుసుకోటాలు, చాలా  అందంగా ఒక సంవత్సరం గడిచిపోయింది. మొదట్లో తన మీదున్న సంకోచాలు నాకు ఇప్పుడూ  ఉన్నాయి .. ఐన తనలో ఏదో తెలియని ఆకర్షణ ఉంది. తన నుంచి దూరంగా వెళ్ళాలి అనుకునే కొద్ది నాకు తెలియకుండానే .. నేను దగ్గర అయ్యాను .. తన గురించి ఆలోచించకూడదు అనుకుంటూనే .. తన దగ్గర మొదట నేనే పెళ్ళి ప్రస్థావన తెచ్చాను .. అబ్బా! అలా చిరాగ్గా చూడకండి .. తనతో ఎవరున్న అంతకన్నా ఏమీ చెయ్యలేరు ! మనసులో ఏదో ఒక మూల చిన్న స్వరం సన్నాయి నొక్కులు నొక్కుతునే  ఉంటుంది...  జాగర్త రా పెళ్ళి  అంటే కూరుకుపోతావ్ .. అసలే ఆ పిల్ల చిచ్చర పిడుగు  అని.. కానీ  చందూని చూసినా, మాట్లాడినా .. ఆ స్వరం కూడా కుక్కపిల్లలా  తోక ముడుచుకొని .. ఒక మూల నక్కి ఉండి పోతుంది. చందూ  నాకెప్పుడూ  తన నుంచి దూరంగా వెళ్ళటానికి కారణాలు .. ఉండేలా  చెయ్యలేదు!

              

                            మా పెద్ద వాళ్ళు , వాళ్ళ పెద్ద వాళ్ళు పెళ్ళి  ముహూర్తం  పెట్టారు  మే 20 న. మా వాళ్ళు AC ఫంక్షన్ హాల్  అన్నారు - వాళ్ళు బస్సు  పురమాయిస్తాం  బంధు మిత్రులతో మా ఊరు రండి .. పెళ్ళి  మా ఇంట్లో ఇది మా ఆనవాయితీ అన్నారు .. మా వాళ్ళు buffet  ప్లేట్  కి 1000 రూపాయలు తగ్గకుండా పెట్టాలి అన్నారు -- వాళ్ళు పంక్తి భోజనాలు రుచిగా చేయిస్తాం అన్నారు. మా వాళ్ళు మాకున్నది ఒక్కడే పెళ్ళి  ఏ  లోటూ లేకుండా  చెయ్యాలి అన్నారు -- వాళ్ళు సరే అన్నారు కానీ  నాకు  అనుమానం గానే ఉంది. నేను చందూ ని  తప్ప ఎవ్వరినీ చేసుకోను అని పట్టుబట్టటంతో మా వాళ్ళు నా వైపు చుర చుర చూస్తూ ఒప్పుకున్నారు! వాళ్ళ బాధ ఏంటి అంటే పెళ్ళి  అనేది జీవితం లో ఒక్క సారి వచ్చే పండగ ఆ మాత్రం లేకపోతే ఎలా అని .. చందూ వాళ్ళేమో .. అనవసరమైన ఆర్భాటాలు ఎందుకు అని .. నేను అడ్డ కత్తెరలో పోక చెక్కల ఉండిపోయాను!

                           పెళ్ళి రోజు చందూ  వాళ్ళ విడిదింటి దగ్గర బస్సు దిగిన వెంటనే పెద్ద షాకే తగిలింది. మా అమ్మ చెప్పినట్టు పెద్ద పెద్ద బ్యాండ్  మేళాలు  ఏమీ లేవు, చిన్న సన్నాయి మేళం ఉంది .. తంతులన్నీ బానే సంప్రదాయం గానే జరుగుతున్నాయి కానీ  ఎక్కడా  ఆర్భాటం లేదు .. ఇది మా వాళ్ళకు నచ్చలేదు .. నేను కొంత చిన్నబుచ్చుకున్నాను ... నా ఫ్రెండ్స్  పెళ్ళిళ్ళు  అంత వైభవంగా  నాది జరగటం లేదే అని.. మా వాళ్ళలో కొంత మంది పెళ్లి మానుకొని పోదామా అని కూడా అన్నారు ... కానీ  దేవుడి దయవల్ల .. ఎవరో మా వాళ్లలోనే సర్ది చెప్పి తమాయించారు. 

                              విడిది ఇంటి నుంచి పెళ్ళి  పందిరికి వచ్చే సరికి  మాలో చాలా మంది కోపం చప్ప పడిపోయింది.  చందూ  వాళ్ళింటి ముందు ఉన్న జొన్న తోటని శుభ్రం చేసి అందులో topless  మండపం వేయించారు. పందిరిని అరిటి బోదెలతో నాలుగు వైపులా స్థంబాల లా  అలంకరించారు.. పందిరి ని సన్న జాజులు ,

కనకాంబరాలు  తో అలంకరించారు. అక్కడక్కడా  మొగలి రేకులు కూడా గుచ్చి నట్టు ఉన్నారు .. సువాసన వేద జల్లుతున్నాయి .. అత్తరు వాసన కాదు పూల ఘుమఘుమలు ... చందు వాళ్ళ ఇంటికి అనుకుని ఉన్న రోడ్ అవతల చరువులో తామర పువ్వులు... ఎంతో అందం గా కనిపిస్తున్నాయి  వెన్నెల్లో ... నేను పీటల  మీద కూర్చొని, తల పైకి ఎత్తి చూస్తే విరగ కాసిన వెన్నెల చిరునవ్వులు చిందుతోంది.. పెద్ద హడావుడి lighting ఏమి లేకపోవటం తో చంద్రుడే హైలైట్  గా నిలిచాడు .. పెళ్ళికి వచ్చిన వాళ్ళు .. హాయిగా వెన్నెల్లో కూర్చుని పెళ్లి చూడ వచ్చు. పచ్చి పూల మండపం అని వినటమే  కానీ ఇంత అందంగా ఉంటుంది అని అనుకోలేదు!! విస్తర్లలో భోజనాలు, వాటి సువాసనలతో పాటుగా .. పూల పరిమళాలు ... అబ్బా! వైభవం అంటే ఇది కదా అనిపించింది!

 ఇలా అనుకుంటూ ఉండగానే చందూ  కొబ్బరి కాయ రెండు చేతులతో పట్టుకుని ఎప్పటి లాగానే ఎంతో ఆత్మ విశ్వాసంతో నడచి వస్తోంది .. అదేంటో తను తల దించుకొని ఉన్న confident గానే అనిపిస్తుంది నాకు ! వదులుగా వేసుకున్న జడ .. తన ముంగురుల మీది నుంచి బాసికం కట్టారు ..తన కురులు గాలికి లేలగా ఎగురుతుంటే ..  బాపు గారి హీరోయిన్ లా అనిపించింది! ఏ  మాటకి ఆ మాట , మన స్టేటస్ కి తగ్గ చీర కాదు చాలా  తక్కువలో తేల్చేసింది  అని మా అమ్మ పెదవి విరిచిన చీరలో తను దేవ కన్యలా  ఉంది! చీకటికి దిష్టి చుక్క పెట్టినట్టు ఆకాశంలో చందమామ ఉంటే ...  ఆ చీకటిని చందమామకి దిష్టి చుక్క పెట్టినట్టు ఉంది ... నా చందూ!..  ఒకే ఒక్క నిముషం అందరూ  మాయమయ్యి పోయి మేమిద్దరమే ఉంటే  ఎంత బాగుండు  అని అనిపించింది. 

                           మొత్తానికి పెళ్ళి  అంతా  అయ్యే సరికి మా వాళ్ళందరూ చాలా  ఆనందంగా ఉన్నారు. నాకేమో చందూ  తో ఒంటరిగా ఎప్పుడెప్పుడు మాట్లడతనా అని ఒకటే ఆత్రుత.. చివరికి రెండు రోజుల తరువాత వాళ్ళ పెరటి లో ఇద్దరం .. ఒకళ్ళకి ఒక్కళ్ళం వీపులు జారబడి కూర్చొని ముందుకు వెనక్కు ఊగిసలాడుతూ ... మాట్లాడుకున్నాం .. పెళ్లి సంగతులు అన్నీ ... 

 "చందూ .."

"ఊ "

" ఎప్పటి నుంచో నిన్ను ఒకటి అడగాలి అనుకున్న .. "

"అడగండి "

"నువ్వు కాలేజీ లో నాకు propose చేసినప్పుడు  అంట ధైర్యంగా  అల ఎలా ?  I  mean  నువ్వు అంతక ముందెప్పుడూ  అలా  లేవు "

"శశి , నాకు మీరంటే ఇష్టం .. మీక్కూడా నేనంటే ఇష్టం అనే అనిపించింది! 4 ఇయర్స్ నుంచి మీరు నాకు తెలుసు . ఒక వేళ  ఇష్టం లేకపోయినా .. మీరు advantage  తీసుకోరు అని నా నమ్మకం. ఈ వేళ  పెళ్ళి  అయ్యింది కానీ  ఒక వేళ ఏదీ కుదరలేదనుకోండి .. లైఫ్ లో నాన్న గారి తరువాత అంత  నచ్చిన మొదటి  వ్యక్తిని కనీసం హత్తుకోలేదు అనే బాధ ఉండకూడదు కదా! అలా అని మిమ్మల్ని కాకుండా వేరే ఎవరినన్నాపెళ్ళాడిన ఏదో పాపం చేశాను అని ఫీల్ అవ్వను.. ఎందుకంటే హత్తుకుంది ప్రేమతో కానీ కోరిక తో కాదు!" అంటూ లెచి.. మంచం చుట్టూ తిరిగి నా ముందుకు వచ్చి ... నా ముందు కింద కూర్చుని ..  " అసల  అదంతా  కాదండి  what's  life  without  a little adventure in  love ?" అని కనుబొమ్మలు ఎగరేసి నవ్వింది. 

నా మనసులోని అన్ని స్వరాలూ ఏకమై , నా గుండె ఒకే ఒక్క మౌన రాగం ఆలపించింది .. 

"Damn! I  Just  Love  Her !!!"

సంఘర్షణ

  చిన్నప్పటి  నుంచి నాకో పెద్ద సందేహం... అది ఆలోచిస్తూ కూర్చున్నాను..  పెద్ద శబ్దం! ధడేల్ మని ... నా  చేతిలో ని కాఫీ కప్పు నేనే విసిరికొట్టాను ... నాకు చాలా  ఇష్టమైన కప్పు .. నాకు మా ఆఫీసు వాళ్ళు గిఫ్ట్ ఇచ్చిన కప్పు! కానీ పగలగోట్టేసా! అలా  సైకో ని చూసినట్టు చూడకండి నన్ను .. నా విసుగు .. చిరకు.. నాకు సంబందించినవే.. అరె నా పేరు చెప్పటం మర్చిపోయా నా పేరు అనన్య!

                    కప్పు పగిలిపోటం తో నాలోని  కోపం కూడా చల్లారిపోయింది ... ఆలోచించటం మొదలు పెట్టాను .. ఫోన్ చేశా తిరిగి ... నేను మాట్లాడుతున్నప్పుడు ఫోన్ పెట్టేసినా సరే నేనే చేస్తా ... చెయ్యాలి! లేదంటే నాకు పొగరు స్వార్ధపరురాలిని ... ఫోన్ మోగుతోంది .. ఎత్తారు ..
 "ఏంటే ? ఎన్ని సార్లు  చేస్తావ్ ? చెప్పా కదా .. నాకు  చిరాగ్గా ఉంది  అని ?"
"అదేమీ లేదమ్మా ..  నీ ఇష్టం అని చెప్పుదాం అని ఫోన్ చేశా!"
అవతల వైపు నుంచి నీరసంగా చిరాగ్గా  ఉన్న గొంతు కాస్తా , ఉత్సాహం గా మారిపోయింది...
"నిజంగా నా .. నా తల్లే ! నీకు పూర్తిగా  ఇష్టం అయ్యే ఒప్పుకున్నావ్ గా?"
"హా " అని ఊరుకున్నాను..  ఇప్పటి వరకు మాట్లాడను, హాస్పిటల్ కి వెళ్ళను , నా జీవితం లోని ఆనందం అంతా  నువ్వే హరించావు  అంటేనే కదా నేను ఒప్పుకున్నది .. black  mail  చేసి ఒప్పుకునే లా  చేసింది కాక .. ఇష్ట పడి  ఒప్పుకున్నావ్ కదా అంటే ఏం  చెప్పాలి ?
"నీ ఇష్టం  లేకుండా అయితే వద్దు !"
"అమ్మ .. ఇందాకే మాట్లాడుకున్నాం.. మళ్ళి మళ్ళి .. నాకు discuss చేసే ఓపిక లేదు .. నీకు ఏది కరెక్ట్ అనిపిస్తే అది చెయ్యి .."
"అదిగో ... నీ ఆనందం కోసమే  కదా  "
"ఏం  కావాలి నీకు ? నేను ఆనందం గా ఉండటమా ? ఒపపుకోటమా?"
"రెండూ..."
"ఒప్పుకోటం .. బలవంతం  ఒప్పించవచ్చు  కానీ .. ఆనందంగా ఉండమని  బలవంత  పెట్టలేరు .. అలా పెట్టినప్పుడు ఆనందంగా ఎవరూ  ఉండరు"
"చూడు అన్నీ అవే సర్దుకుంటాయి"
"సరే!"
ఫోన్ పెట్టేసి ఆలోచనలో పడ్డాను  నేను...  ఎందుకు ఇంత complicate  అయ్యిపోయింది నా జీవితం  అని ..
ఈ లోపల మళ్ళి  ఫోన్ రింగ్ అయ్యింది..  క్యాబ్ wait చేస్తోంది అని ...

                                                                   *****

క్యాబ్ లో కూర్చున్నా  నా ఆలోచనలు వెంటాడుతునే ఉన్నాయ్! రెండేళ్ళ క్రితం వరకు నాకు ఏ బెంగా ఉండేది కాదు! ఎంతో హాయిగా .. ఆనందంగా  ఉండేది ... చదువుకుంటూ .. ఎలాగైనా  ఉద్యోగం సంపాదించాలి అనే కసి తో ఉద్యోగం కాకపోతే .. కనీసం అమెరికా వెళ్ళాలి అనే ఆశ తో చదివే దానిని .. అప్పుడు నాకు అది భారం అనిపించలా .. చాలా హాయిగా ఉండేది ... అప్పుడప్పుడూ కొంతమంది .. ఓర్వ లేక బాధ పెట్టినా అదొక వేరే పర్వం..  కానీ  శ్రీను ...మా  చిన్మయి  వాళ్ళ చుట్టాలబ్బాయి  మా కాలేజీ నే కానీ .. వేరే సెక్షన్ .. చిన్మయి కోసం వచ్చినప్పుడల్లా .. మాటలు కలిసి స్నేహితులం అయ్యాము ... కాలేజి  అయ్యిన నలుగు నెలలకే చిన్మయి కి పెళ్లి అయ్యింది ... నేను శ్రీను ఉద్యోగాల వేట లో హైదరాబాదు మీద పడ్డాం ... నేను అమ్మాయిల  హాస్టల్ లో  .. తను వాళ్ళ బంధువుల ఇంట్లో ... కానీ  కలిసే కోర్సులు నేర్చుకున్నాం ... కలిసే ఉద్యోగ ప్రయత్నాలు చేశాం ... ఎప్పడు ఇష్టం ఎలా ఇష్టమో నాకు తెలియదు ... అతను కాలేజీ రెండో సంవత్సరం నుంచే ఇష్టమని  చెప్తున్నా .. పట్టించుకోలేదు ... కానీ .. హైదరాబాదు  వచ్చిన తోలి రోజుల్లో .. ఉద్యోగం రాలేదనే నిరాశని ... ఇంటి నుంచి ఎన్ని రోజులు ఇలా డబ్బులు తప్పించుకుంటాము అనే బెంగని పంచుకోటానికి తానొక్కడే ఉన్నాడు కాబోలు అతనంటే ఎంతో అభిమానం తో పాటు .. ప్రేమ కూడా మొదలైంది .. అతను ఉంటే  ఎలాంటి కష్టాలైన .. పెద్ద లెక్క కాదు అనే ధైర్యం వచ్చింది .దానితొ పాటే ఉద్యోగమూ వచ్చింది ...మా ఇంట్లో పెళ్ళి  ప్రయత్నాలు మొదలు పెట్టారు ..  అతను వాళ్ళింట్లో నా గురించి చెప్పాడు ... ఎంతో గొడవ చేశారు ... స్నేహితులనుకున్నాం .. ఇదా మీ నిర్వాకం  అన్నారు ... శ్రీను బాగా బలవంత పెట్టటం తో వాళ్ళ నాన్న నా వివరాలు తెలుసుకున్నారు ... నేను అతనికన్నా నలుగు నెలలు పెద్ద దానిని అని తెలిసి ... ససేమీరా అన్నారు ... నాకు ఫోన్ చేసి వాళ్ళబ్బాయి ని వలలో వేసుకున్నాను అన్నారు ... ఆ రోజులు తలచుకుంటేనే ఇంకా  కళ్ళలో నీళ్ళు తిరుగుతాయి ...  శ్రీను కి అమెరికా వెళ్ళే అవకాశం  వచ్చింది..

"అను.. నన్ను మర్చిపో రా మీ ఇంట్లో చెప్పిన వాళ్ళని చేసుకో "
"నాలుగేళ్ళు వెంట పడ్డావ్ ? ఇప్పుడు మర్చిపో అంటున్నావ్ ...అంతా  నీ ఇష్టమేనా ?"
"అది కాదు రా ... ఇంట్లో వాళ్ళని ఎదిరించి ఎం చెయ్యగలం చెప్పు నువ్వే ?"
"పెళ్లి చేసుకోలేమా?"
"లేచిపోయా ? నీకు ఈ లోకం గురించి తెలియదు కాకుల్లా  పొడుచుకు తింటారు మన కుటుంబాలని "
"పెద్ద పెద్ద ఘోరాలు చేసిన వాళ్ళనే మర్చిపోతున్నారు ... ఐన ఇదేం  పాపం కాదు ... మనం చిన్నపిల్లలం కాదు .. ఇద్దరికీ 24 ఏళ్ళు వచ్చాయి .. ఉద్యోగాలు ఉన్నాయ్ ... ఇంట్లో మన ఉద్దేశాలు చెప్పాము .. ఇంకా వాళ్ళు అంగీకరించక పొతే ఏం చేస్తాం ఇంతకన్నా ?"
"నేను అంత బరితెగించాలేను ?"
నా గుండె జారిపోయింది ... నా ప్రేమ ఏ  పాటిదో అర్ధం అయ్యిపోయింది .. కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి ..
"బరి తెగింపా ? సరే  శ్రీను నేను వెళ్తున్నా ... "
అని వచ్చేస్తుంటే ...
 "నేను ఎప్పటికీ  పెళ్ళి  చేసుకోను అను ... మా వాళ్ళు నిన్ను నన్ను ఇంత బాధ పెట్టారు కదా వాళ్ళకి నా బాధ నీ బాధ తెలియజెప్పేలా  చేస్తా ఒట్టు!"
నాకు పిచ్చి కోపం వచ్చేసింది  .. ఏం నిరూపించాలి అనుకుంటున్నాడు ఇతను? అసలు నేను ప్రేమించింది ఇతనినేనా అనిపించింది ...
"మీ వాళ్ళని సాధించలనో ... ఇబ్బంది పెట్టాలనో  నేను అనుకోటం లేదు ... మనిద్దరికీ ఒకరంటే ఒకరు ఇష్టం కాబట్టి కలిసి ఉండే మార్గం చెప్పాను ... అది లేనప్పుడు ... మిగతాది అంతా  నాకు అనవసరం! ఐనా  నువ్వు తీసుకున్న నిర్ణయం మీద నిలబడలేని వాడివి ... నువ్వు .. ఈ రోజు ఏదో ఒట్టు వేస్తే అదే చేస్తావంటే ఎవరైనా ఎలా నమ్ముతారు ?"
అతని కళ్ళలో నీళ్ళు ... బాధ వేసింది .. కానీ  ఎదిగిన మూర్ఖుడిలా  కనిపించాడు ... మంచి వాడే కానీ  పిరికివాడు ..
"నిజం రా నేను అమెరికా వెళ్ళి  ఇంకా అస్సలు మా ఇంట్లో వాళ్ళతో మాటలడను నువ్వు మీ వాళ్ళు చెప్పిన సంబంధం చేసుకొని హాయిగా ఉండు " అన్నాడు
"శ్రీను వెళ్ళే ముందు ఒక్క మాట చెప్పనా ? నువ్వు చూస్తూ ఉండు నాకంటే ముందు నువ్వే పెళ్ళి చేసుకుంటావు!"
అతను ఏదో చెప్పబోయి ఆగిపోయాడు ... నేను వెనక్కు తిరిగి నడిచి వచ్చేసా!..

Madam ... Office ఆ  గయా  అని క్యాబ్  డ్రైవర్ అనటం తో ప్రస్తుతం లోకి  వచ్చి .. క్యాబ్  దిగి ఆఫీసు లోకి నడిచాను.

                                                                      ******
"అను ... "
"హా "
"ఇధర్ ఆవో నా ఏక్  స్వీట్ తో లేకే జావో !"
మా colleague పిలిస్తే వెళ్ళి ...
" క్యా బాత్  హై  భాయ్ .. being  such  a  miser .. you  are  distributing  sweets ? "
"అను  తుం భీ  నా "
"వాడికి పెళ్ళి  కుదిరిందంటే ... " అనుకుంటూ వచ్చింది  మాలిని ..
"అచ్చా  congratulations !!!"
"వీడికి పిల్లనిచ్చేది ఎవరో అడగవా ?"
"మాలిని .. బస్ కర్ యా .. క్యా కమీ హై  ముజ్ మే ?"
మాలిని ఆలోచిస్తున్నట్టు గా  నటించిని
"అంతా ఓకే  కానీ ... వాగుడే  కాస్త  ఎక్కువ !"
అని నవ్వుతూ ... అది చెప్పింది నిజమే అని నవ్వొచింది నాకు ... పొద్దున్న నుంచీ  ఇదే నేను నవ్వటం ... అని గుర్తొచింది ...
"when  you only  got  someone  to  bear  you ...  I  easily  get  a  girl .."
నేను ఫక్కున నవ్వాను ... "బాబు నీ ఇంగ్లీష్ ఆపు ఇంకా " అని మాలిని దణ్ణం పెట్టింది ... "సందు దొరికితే మా ఆయన  మీద జాలి పడతావ్ .. అక్కడికి ఆయనేదో నన్ను పెళ్ళాడి త్యాగం చేసినట్టు ... " అని నా వైపు చూసి ...
"పదవే ... పని చూసుకుందాం ...పొద్దున్నె వీడి గోల"

                                                                      ********
system  ముందు కూర్చున్నానే కానీ  పని కదలటం లేదు ... చాలా  విసుగ్గా ఉంది ...  మళ్లీ   ఏవో గుర్తుకొస్తున్నాయి ...  నేను ఆ రోజు తనని వదిలి వచ్చేశాక  అతను అమెరికా  వెళ్ళిపోయాడు ... నాకు కానీ ... నా  స్నేహితులకు కానీ  ఒక కబురు లేదు ... అతని నెంబర్ కోసం చాలా  ప్రయత్నించాను ... ఎవరు అడిగినా .. తన కాంటాక్ట్ ఇవ్వద్దని .. ఆఫీసు లో చెప్పాడు అంట ... ఇంట్లో వాళ్ళతో కూడా మాట్లాడటం లేదని తెలిసింది .. అప్పటికి నాకు బంగళూరు  లో ప్రాజెక్ట్ దొరికింది ... వెళ్ళిపోయాను ..  అతనంటే కోపం .. నా ఆత్మాభిమానం చంపుకుని ఇంకెప్పుడూ అతన్ని కలవాలి అని ప్రయత్నించలేదు ... చూస్తుండగానే సంవత్సరం గడిచింది...  అతనికి పెళ్ళి  కుదిరింది  అని ఎవరో చెప్పారు ... చాల బాధ అనిపించింది ... ఆ విషయం తెలిసిన రోజు చాలా చాలా ఏడ్చాను ... మోసపోయానే అనిపించింది ... అతను జీవితాంతం పెళ్ళి  చేసుకోకూడదు అని నేను ఎప్పుడూ  అనుకోలేదు  కానీ .. మరీ సంవత్సరానికే చేసుకుంటాడు అని కూడా అనుకోలేదు .. మళ్ళి  మాములు గా ఆఫీసు ... ఇళ్ళు ... మా ఇంట్లో నాకు సంబంధాలు చూస్తున్నారు ... పిల్ల లావుగా ఉంది అని కొందరు ... కట్నం సరిపోదు అని కొందరు వంకలు పెడుతుంటే చిరాకు వచ్చేది ... అసలా చిన్నప్పటి నుంచి ఈ.. resume  forwarding  పెళ్ళిళ్ళు  అంటే  పెద్దగా  గిట్టేది  కాదు ... శ్రీను  విషయం తో ... ఇలా ప్రేమ పెళ్లి అన్న చిరాకేసింది ...మొత్తానికి పెళ్లి చేసుకోకూడదు అని అనిపిస్తోంది ... అందరూ  సలహా ఇస్తున్నారు ...  "ఆడ జన్మ  పరిపూర్ణం అంటే పెళ్ళి తోనే  అవ్వుతుంది ... నీకొక తోడూ కావలి "
ఇలా mother theresa  పెళ్ళి  చేసుకోకుండా ఉండలేదా ? నేను ఉండలేనా ? ఇలాంటి ప్రశ్నలతో ... ఎద విసుగు మోస్తోంది .. రోజూ ... ఎవరిని ప్రశ్నించను ? ఏమని ప్రశ్నించాలి ?....

"ఎవ్వరినీ  ప్రశ్నించకు ..." అని ఒక గొంతు వినపడింది ..
తిరిగి చూస్తే మాలిని నవ్వుతోంది ...
"పైకి ఎమన్నా అన్నానా ?"
"లేదే ... నీ మొహం చూస్తే అర్ధం అవ్వుతోంది ... పదా  కాఫీ తాగుదాం .."
                                                                   ********

ఇద్దరం కాఫీ తెచ్చుకొని బయట కూర్చొని తాగుతున్నాం ... నా బాధ అంత ఎవరికన్నా చెప్తే బాగుండు అనిపించింది ... తనకు చెప్పాను .. తను మొత్తం విని ... చిన్న నవ్వు నవ్వి ..
"పిచ్చి అను ... నీ జీవితం ఎలా ఉండాలి అనుకుంటున్నావో అది నీ ఇష్టం ...  కానీ నీ ఇష్టం తో అందరూ ఏకీభవించాలి అనుకోటం అమాయకత్వం"
నాకు అర్ధం కాక  చూస్తున్న తనని ...
"ఇలా చూడు .. ఒక్కోళ్ళకి జీవితం పై ఒక్కో రకమైన అవగాహన ఉంటుంది! అవునా ? దానితో పక్క వాళ్ళకి వాళ్లకి తోచిన సలహాలు ఇస్తూ ఉంటారు ... ఇంక మీ అమ్మ అంటావా .. ప్రపంచం ఏమంటుంది ... కూతురు ఒక్కతే సంతోషంగా ఉండగలదా ... లోకం ఉండనిస్తుంది అంటావా అని ఆవిడ భయాలు ఆవిడవి ... పైగా మనం దగ్గరగా ఎవరిని చూసి ఉండము కదా పెళ్ళి చేసుకోకుండా ఉండిపోయిన  వాళ్ళని .. కాబట్టి జీర్ణించుకోవటం కష్టం... చూడు ముందు నువ్వు క్లియర్ గా ఉండు నీ బాధని ఇంట్లో వాళ్ళతో పంచుకో .. అర్ధం అయ్యేలా చెప్పు ... వినరు చెప్తూనే ఉండు కోపగించుకోకు ... చెప్తూనే ఉండు .. ఎందుకంటే నీ ఫ్యామిలీ నీకు ఇంపార్టెంట్ కాబట్టి ... నీకు ఇంపార్టెంట్ కాని వాళ్లకు నువ్వు explain చెయ్యక్కర్లేదు .. అలంటి వాళ్ళ మాటలకు irritate అవ్వక్కర్లేదు. ఎవరూ ఎవరినీ బలవంత పెట్టలేరు. నీకు ఒక quote చెప్పనా ... "If  you  are clear  enough .. you will have nothing to choose ..  you just know what  to do "
తన మాటలో .. మరి  కాఫీనో తెలియదు ..... కానీ చాలా ఉత్సాహం వచ్చింది ....  ఇంతలో ఫోన్ మోగింది ...
"హలో "
"ఆ సంబంధం వద్దు అనుకున్నాం రా .."
"ఏమైంది "
"వాళ్ళు మరీ సంత లో బేరం ఆడినట్టు 25 సవరలు 22 సవరలు బంగారం ఇలా మాట్లాడారు ... చూడబోతే నువ్వు చెప్పిందే కరెక్ట్ లా ఉంది ... ఏదైతే అది అయ్యింది ... నీకు మనస్కరించి ... మనకు తగిన సంబంధం అనిపిస్తేనే ముందుకు వెళ్దాం అని  అన్నారు నాన్న ... నువ్వు మాత్రం దిగులు పెట్టుకోకు!"
అని ఫోన్ పెట్టేసింది అమ్మ..  ఎంతో తేలిక పడింది గుండె .. లేకపోతే  లక్షా .. రెండు లక్షలు అని బేరం ఆడే వాడు ఇంద్రుడైన ... నేను చేసుకోలేను ....
మాలిని వైపు చూసి నవ్వి ... "పదవే  చాల పని ఉంది ... చాలా చాల  థాంక్స్ వే !"
"నీ మొహం లే పద!"
అది హాయిగా చిరునవ్వు విసిరి.

P. S : All  Characters, incidents  and  conversations  are  purely  fictional .. Any  resemblance to  a  person  alive  or  dead  is  purely  coincidental .

మా దుర్గా గారి పెళ్లి కార్డు

దుర్గా రావు గారు అని మా ఫ్రెండ్ వాళ్ళ టీం లీడ్ అండి ... మనిషి మంచి వారే కానీ బాగా మొహమాటస్తులు...  అయన పెళ్లి కార్డు ప్రింట్  చేయించే  అప్పుడు  అందులో మేటర్ ప్రింట్ చేయించటానికి  నన్ను సలహా అడిగారు... అయన మొహమాటం పటాపంచలు అయ్యేలా లా రాయాలని ...  ఇదిగో ఈ కింది విధం గా రాసాను

The day I saw her, she looked like a White pearl to me
The minute I spoke to her, she blushed as pink as a rose..
The moment our eyes met, I dived deep into her blue eyes..
And from that day on.. she became my Rainbow in my rather colourless life...
I would want to invite you all to the grand occasion
Where I will take a holy oath of holding my VIBGYOR... Deepu's Hand forever!!

ఆయన మన అంత అల్లరి వారు కాకపోవటం చేత  ఆ 'Dived Deep into her blue eyes' తీసేద్దామా  అని  చాలా సార్లు తటపటాయించారు ... నేను , మా మైత్రి ... ప్రవళిక ఎవ్వరం ససే మీరా  అన్నాం ... ఇంకా అయన మా కోతి మూకని ఒప్పించ లేక  సరే కానివ్వండి అన్నారు ! :)

Horror Story!!

I was peering through the glass window... with a coffee mug in my hands... little droplets of rain were still lingering on the window panel.. Its dark outside..or is it dark inside me too.?? What ever.. I don't want to think about that now! Not at this moment.. hot mug of coffee... and a bit of relaxation.... this bliss is enough for the moment... this is heaven! this is happiness! what else do I need? my eye lids batted to remind.. me what else do I need.. oh yes! I know.. its been three days.. but.. you have to get over it and accept life as is...well, you really can't change it! or can I ? I hate to think that I can change it because .. it mirrors my helplessness in not changing.. Is this all I am living for? Is this all I have worked so hard all my childhood for?
"Jashu" .. why do I hear voices all the time in my head? no I am not going to give in... leave me alone..
 "Jashu" this time a little louder.. NO.. I am not going to give in.. not at this moment!Lord! Have Mercy on me!! "Jashu" now it became a shout... My head is aching terribly.. looks like it will fall off... No.. leave me alone!!! "Jaswanth" someone shook me and.. I opened my eyes.. still rain drops lingered over the window panel along with the coffee droplets.. that spilled from my mug! I turned around..only to see the same person.. why?? But.. that poor fellow has been..my companion.. for these three days.. I can't actually curse him looking into his.. lifeless eyes..

 "Chalo Mishra Bhai..debug kar lethe!! Chalo.. mera coffee break tho ho gaya" and we walked into the cubicles!!

P.S: That is my fourth day in office, without bath , without sleep. All our team has survived this! Just face washes, teas,coffees and..samosas and biscuts. I regret being a software engineer now, I could have become a rocket scientist, by the amount of hard work I put in, in debugging the code

This Post is dedicated to Jaswanth Reddy for the extra ordinary bravery he has shown in working with same company even after this mishap!! Keep it up champ!