నీటి బుడగ

నా పేరూ ... హా అప్పుడే ఎందుకు లేండి కధ ముగించే అప్పుడు చెప్తాను. నన్ను అయితే అందరూ 'చిన్నా' అని కానీ 'బాబు' అని కానీ పిలిచే వాళ్ళు. మరేమోనండి, నాకేమోనండి చిన్నప్పటి నుండి చిన్న పిల్లలు అన్నా, కోతి పిల్లలు అన్నా యమా చిరాకు. మా ఇంటి పెరట్లో ఉన్నజామ చెట్టు ఎక్కి మేము లేకుండా చూసి పళ్ళు కోసుకునే పిల్ల మూకలు అంటే మహా అక్కసు నాకు. నాకు దొరికారో వెధవల్ని రాళ్ళ గడ్డలు పెట్టి కోట్టే వాడిని. మా అమ్మామ్మ ఏమో నాకు ముక్కు మీద కోపం అనేది.పిల్లలే కాదు పెరటి గంగాళం లో నీళ్ళు తాగే కాకుల్ని చూసినా అన్నం తినే వాడిని సైతం లేచి వాటిని తరిమేసే వాడిని. సాయంత్రం మాట్లు చక్కగా స్నానం చేసి అరుగు మీద కూర్చునే వాడిని , దారిన పోయే వాళ్ళని చూస్తూ.మా నాన్న ఎప్పుడన్నా డబ్బులు ఇస్తే కోమటి కొట్లో ఇచ్చి బిస్కత్తో, మిట్టాయో కొనుక్కునే వాడిని. ఎవరికీ పెట్టె వాడిని కాదు! పెట్ట బుద్ధి అయ్యేది కాదు. మా అమ్మమ్మ మా నాన్న తో గొడవ పడి మావయ్య వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళిపోయాక మా నాన్న కి నేనే వండి పెట్టె వాడిని. వంట అన్నా, రుచిగా తినటం అన్నా మహా ఇష్టం నాకు. మా అమ్మమ్మ కానీ మా నాన్న కానీ ఎప్పుడన్నా ఏదన్నా అన్నారో నాకు చాలా కోపం వచ్చేసేది , కిటికీ తలుపులు అవి విరిగిపోతాయేమో అని అనిపించేంత శబ్దం వచ్చేలా వేసే వాడిని. మరి నేను అంటే అంతే మరి ! ఏమనుకున్నారో !




అందరూ నన్ను తిక్క శంకరయ్య, అనే వాళ్ళు. మా నాన్న కూడా నన్ను ఇంకో పేరు తో పిలిచే వారు, అది కూడా చివర్లోనే చెప్తాను.అన్నట్టు నేను ఆరు అడుగుల ఎత్తు, సన్నగా సువ్వ లాగ , ఆజాను బాహుణ్ణి, ఎర్రగా కూడా వుండే వాడిని, నా కళ్ళు కూడా చాలా బాగుంటాయి, కానీ ఎవ్వరూ పట్టించుకునే వాళ్ళు కారు. అందరూ నా మొఖం చూస్తారేంటి? నా కళ్ళు చూడరెంటి అని అడుగుదామా అని అనుకునే వాడిని. కానీ వాళ్లకు కళ్ళు లేవా ? అవి కనపడవా? మనం ఎందుకు చెప్పాలి అని అనుకోని ఊరుకునే వాడిని.



నాకు ఆరవ ఏట "పాపక్క పోయిందంట" అని అందరూ పరుగేతుకొని పొలానికి వెళ్లారు. నాకు కూడా పరిగెత్తాలి అనిపించింది, కానీ పరిగేత్తలేను, ఎందుకంటే నాకు పుట్టుక తోనే గుండె జబ్బు ఉంది, ఒక సారి మా నాన్న ఆపరేషన్ చేయించారు కానీ లాభం లేదు అనేసారు డాక్టర్లు. అయినా పోవటం ఏంటో నాకు అర్ధం కాలేదు.కాసేపటికి అమ్మ ఇంటికి వచ్చింది, కానీ పడుకునే ఉంది. అన్నయ్య ఏమో ఏడుస్తున్నాడు. మళ్లీ కొంత సేపటికి అమ్మ నిద్దరోతూ నే వెళ్ళిపోయింది, ఎంత సేపు ఎదురు చూసినా రాలేదు. ఇహ అప్పటి నుండి ఆకలి అనిపిస్తే అమ్మమ్మ నే అడిగే వాడిని. నా మొహం నిండా స్పోటకం మచ్చలు ఉండేవి. పుట్టినప్పుడే నా పై పెదం రెండుగా చీలిపోయింది. మాట్లాడగలను, కానీ అవతల వాళ్లకి అర్ధం కాదు, గ్రహణ మొర్రి అంటారుట, మా మావయ్య వాళ్ళ అబ్బాయి రవి చెప్పాడు నాకు.



మంచేదో చెడేదో నాకు అస్సల తెలియదు అని అనే వారు అంతా. నాకు తెలియదు, నాకు తెలిసిందల్లా దగ్గటమే! బడికి వెళ్ళే వాడినా పది అంగల దూరానికి నాలుగు సార్లు ఆగే వాడిని. దగ్గు రాలేదంటే రెండో పిరియడ్ కి అంతా బడికి వెళ్ళే వాడిని. దగ్గు వచ్చిందా ... ఇహ చూసుకోండి రక్తం పడటం అది తుడుచుకోవటం , నన్ను చూసి బడికి వెళ్ళే పిల్లలకి అదో వేడుక.కొంత మంది అయితే రాళ్ళూ విసిరే వారు కూడా! నేను తిరిగి విసురుదమనుకునే వాడికి కానీ ఓపిక ఉండేది కాదు, మళ్లీ ఇంటికి తిరుగు ప్రయాణం. అందుకే నాకు అల్లరి పిల్లలు అంటే అంతెందుకు మామూలు పిల్లలు అన్నా నిక్కచ్చిగా కచ్చే! నాకు నా పేరు రాయటం తెలుసు తెలుసా? కొంచం కొంచం ఆలస్యం ఐనా చదవగలను కూడా ఏమనుకున్నారో!



నాకు ఎవ్వరికి ఇవ్వటం రాదు , ఇష్టం లేదు కూడా.కానీ ఇవ్వటం నేర్చుకున్నా. మా అన్నకొడుకు తెలుసా మీకు? అచ్చం నా లాగే సన్నగా, సువ్వ లాగ , ఎర్రగా, అందమైన కళ్ళు , కానీ కానీ బాగున్నాడు! మచ్చలు లేవు , పెదం అంతా ఒకటే లాగ ఉంది. లేత తమలపాకు లాంటి మొహం మీద ఆల్చిప్పలాంటి కళ్ళు.నేను ఇలానే ఉండే వాడినేమో! అందరూ నా పోలికలే అంటున్నారు, కానీ వీడు బాగున్నాడు, నాలానే వున్నాడు, కానీ బాగున్నాడు. అందుకే నాకు వాడంటే ఇష్టం. వాడికి పెట్టె వాడిని నా తాయిలాలు. వాడి తో పాటుగా వాడి పిన్ని పిల్లలూ అలవాటయ్యారు. నేను చిన్నప్పుడు దాచుకున్న బంతి వాళ్లకి ఇచ్చి , వాళ్ళు ఆడుతుంటే చూస్తూ కూర్చునే వాడిని. నేను ఆడలేను కదా మరి! కానీ బంతి నాకు తగిలితే యమా కోపం వచ్చేది నాకు.



చాన్నాళ్ళ తరువాత పిల్లలు ఊరు నుండి వచ్చారు నన్ను చూడటానికి, వాళ్లకి పునుగులు పెట్టాను , అవి తిని , కాసేపు ఆడుకొని, వాళ్ళ అమ్మమ్మ గారింటికి వెళ్ళిపోయారు. వెళ్ళిన కాసేపటికి, ఎప్పటి లాగే గుండెల్లో నొప్పి , బాధ, పాత నేస్తమే కానీ ఏదో కొత్తగా పిలుస్తున్నట్టు తోచింది. నాకు అర్ధమవ్వుతోంది, నేను కలలు కన్నా రోజు ఇదే అని, నాన్న పాపం ఎప్పటి లాటి నొప్పే అనుకోని , మందులు వేస్తున్నాడు. నాకు మాత్రం నొప్పి, ఆనందం తెలుస్తూనే ఉన్నాయి. అమ్మ పోయినప్పుడు పోవటం అంటే తెలియదు , ఇప్పుడు తెలుస్తోంది విముక్తి చెందటం అని. 'వాడు నా లానే ఉన్నాడు, కానీ బాగున్నాడు , నేను అలానే ఉండే వాడినేమో' అనుకుంటూనే నా శ్వాస అనంత వాయువుల్లో కలిసిపోయింది. మా నాన్న అనగా నేను విన్న చివరి మాట "హయ్యో అల్పాయుషు వెధవా" అని బిగ్గరగా ఏడ్చాడు . "నాన్న! నా పేరు "విశ్వేశ్వరం" " అనాలి అని ఉన్నా అన లేక చక్కా నిద్దరోయాను కళ్ళు మూసుకొని.

P.S: This post is a tribute to the person who actually knows that this is his own story.

Jaladhi--Vaidehi

ప్రియమైన సంద్రమా!

       ఆకాశం తాకుదామని ఎగసి పడుతున్నావా?
       తాకలేను అని నిరాశ చెంది  వెను  తిరుగుతున్నావా?
       ఆశ చావక మరో సారి ప్రయత్నిస్తున్నావా?
       ఎందుకు నీకీ ఆరాటం?
       ఎంత వరకు సాగిస్తావు నీ పోరాటం?
       మా కోసం ఏదన్న సందేశం మోసుకొస్తున్నావా?
       వినే వారు కాన రాక వెనుకంజ వేస్తున్నావా?
       నిలకడ గా ఉండ లేవు( కోపం, బాధ)
       నిండా ముంచనూ లేవు( ప్రేమ, వాత్సల్యం)
       నీ తీరు, నీ లోతు కలిస్తే మఘువ మనసేమో అనిపిస్తుంది నాకు
       సంద్రం అంతా జలపాతం అయితే అతివ గుండు లోతు తేలుతుందేమో!
       జలధి లోతు అంతా ఎతుకు వెళ్ళి నిలుచున్నా ఆమె మనో శిఖరం అగుపించాదేమో!
        గొంతు దాటని రాగాలెన్నో!
        పెదవి దాటని పలుకులు ఎన్నో!
        కళ్ళు దాటని కన్నీళ్ళు ఎన్నో !
        మనసు దాటని ప్రేమలు ఎన్నో!
        గుండె దాటని మంటలు ఎన్నో!
        మౌనమైన మాటలు ఎన్నో!
        కాలము చేరని కావ్యాలు ఎన్నో!
        బంధాలు కాని మమతలు ఎన్నో!
        మమత లేని బంధాలు ఎన్నో!
        నిజాము లేని నవ్వులు ఎన్నో!
        నవ్వులు కాని నటనలు ఎన్నో!
ఐన ఇంటింటికి దీపమై వెలిగే మఘువలు ఎందరో!
ఉప్పతనం చప్పరించి ప్రపంచానికి చిరు జల్లులు ఇచే సంద్రాలు ఎన్నో!

      

Sand Dunes In A Glass

On a Rainy day, sitting by the side of a glass window that is closed, I could see rain drops falling from the leaf one by one, drop by drop down into the ground. I just sat there for so long looking at the plants I lost track of time. I realized when the daylight outside the window faded a little to let everyone know that it is in fact time for dusk.


I often wonder about this particular concept of spending time, How do I utilize my time? For example say productively? I am actually too much confused about how to utilize it properly. Doing the work you enjoy most is the best way to spend time I suppose (my mom and most of the elderly people say so). But some of us like sleeping very much, some of us like eating very much, some of us like drawing, some of us like writing, some of us like surfing, browsing, gossiping, watching movies, chatting, gazing endlessly into void. But how on earth some of them are best ways to spend time and others are branded as laziness? Doing the thing you like most depends on our personal individual choice right? I like writing, at the same time someone else out there likes sleeping very much. I enjoy killing my time with writing, the other person likes killing his time by sleeping. He experiences the same joy when he is sleeping as I do when I am writing. Mysteriously we say the other person is lazy and I am passionate about writing.

May be the concept of time itself is mysterious I think. It is a measure to record events that occurred respective to a particular event. May be time has been discovered to record and recall the events that has already happened (to record the past or changes that has transformed a particular object/animal/ place into the current state).As we evolved we have been not happy at the present state of our being, we wanted more and more secured future, so we started working on future’s past to make future the best, but we often forget to enjoy past’s future THE PRESENT.

So the concept of laziness and productive ness gains a clarification here. Any work, you do , whether you enjoy it or not, if you have any chances of gaining a better future to you or to your subjects of the work, then it is called productive( if you love that work and enjoy doing it, it is considered as divine)

Human race was always capable of doing some very amazing things always, if they really wanted to do something, if they really desire something. I solemnly bow to the idea of a person who was able to capture a part of the earth into a glass for defining time. The upper and lower chambers as I think resembles our past and future the narrow line connecting those two chambers is our Present.

To conclude, I think doing the things you love is the best way to spend time perfectly. But (yes, I hate buts too!! but the fact is every statement in this world is implied with more than one meaning, so to make the statement explicit, we have to add but) choosing the thing you love responsibly is the key.

Are We Secular?

I am an above average student right from my childhood. I used to love few subjects based on my teachers and how they used to narrate lessons as tales to us. One of such subjects is Social studies.


The first and foremost sentence that will make you proud of your country in civics is the preamble of our Indian Constitution “WE THE PEOPLE OF INDIA having solemnly resolved to constitute India into a SOVEREIGN SECULLAR DEMOCRATIC REPUBLIC and to secure all it’s citizen

JUSTICE, social, economic and political

LIBERTY of thought, expression, belief, faith and worship

EQUALITY of status and of opportunity and to promote among them all

FRATERNITY assuring the dignity of individual and the unity and integrity of the nation”

At the age of 13-14, I may not know what this exactly means, but still I used to be proud of my country no matter what. I am sure most of the Indians are like me.

Shah Bano Case : A sixty two year old Muslim woman, divorced by her husband in 1978, and was denied alimony , filed a case in order to get her alimony. This case reached Supreme Court after seven years. It ruled that shah bano be given maintenance money similar to alimony. Supreme Court pronounced its verdict underSection 125 of Code of Criminal Procedure, which applies to everyone regardless of caste, creed or religion.

Some Muslims under the spokesmen Obaidullah Khan Azmi and Syed Shahabuddin felt threatened by what they perceived as an encroachment of Muslim Personal Law. An organization named ALL INDIA MUSLIM PERSONAL LAW BOARD has been formed in 1973 to uphold what they saw as Muslim Personal Law.

Because of the rift produced by this case in the country the then Govt. passed an act The Muslim Women ( Protection of Rights on Divorce) Act 1986 that nullified Supreme Court’s Verdict in Shah Bano Case.

You can find more details of this case in google. All I wanted to let you know here is my opinion about this case and that is the reason for the brief introduction.

Shah Bano case is marked as a pivotal point in Indian history because no Muslim woman before her has approached court for justice in case of divorce. As an act to protect the personal law of religion our govt. has passed a bill overnight in order of avoiding the wrath of a particular community or let us say a particular vote bank.

Personal Law differs from community to community. I think Hindus has a personal law of taking dowry in present days and taking knya sulkam in previous days. They also had this Sathi Sahagamana previously , but as times changed all those personal laws were ruled out and were brought under a proper Civil Law( these personal Laws Dowry And Sahagamana are considered as offenses under the Civil Law). Every religion respects their own personal law the most. But as a secular country do we actually have a Common Civil Law to be enforced on everyone apart from their cast, religion or sect who comes to courts for justice? We can exert pressure on Govt. in such way to influence it to make acts, if we have significant vote banks to back us. We state we are Secular, I just want to question myself, are we really Secular? Does the meaning of secular very clear at the very least to our leaders ( I am leaving common people here)

Personally I feel people should respect and act upon their own personal laws, but once the case or issue comes into judiciary or civil law boundaries, no community should exert pressure on the Govt. so as to make sure that our preamble is not just statement that we read but a promise that we make to overseleve and it is  not meant to be broken by ourselves( Indians).

Artificial Intelligence and Natural Stupidity

You might be wondering what this article may be about. I therefore want to let you know it’s just about our commonsense and our intelligence.


Our ancestors as nomads and dwellers might have been worried about their basic needs food, shelter and cloths all through their lives. We have evolved as a race, so did our brains, now we are busy in building communities, religions , establishing diplomatic relations with others and above all in trying to prove ourselves more worthier than our neighbors.

I know people who state “ My ego will be hurt if I say he is superior to me, I know it but I won’t state it aloud”. I know people who prejudice others even before asking questions about them. Being practical in estimating people is the best approach, but being practical in every sense may not work with humans all the times, at least in my opinion.

One of my friends is a passionate techie. I was fascinated to that person’s knowledge because of his ideological ways he tries to bring peace to his friends and to himself. Be a diplomat, but the pass the message was his motto, as far as I understood him. Technology on its best side will bring lot of luxuries to people. I accept this fact and respect it. The darker side of technology is, regardless of its greatness and luxury providing capacity it can never buy you peace. I may sound little old and orthodox with that statement, but fine I would like to stand by truth how harsh and indigestible it may be.

I used to think why we should have wars?, why should people fight among each other?, why cannot peace be the mantra of every nation and community? When discussed with some friends they told me even those questions haunted them. One of them stated a certain idea being a techie this person sounded preposterous to me sometimes, but fascinating sometimes.

The idea is to create an artificially intelligent robot for every two persons in this entire world, which will track the brain waves of those two persons and if any sort of war or kind of hatred is generated inside them, the robot will soon be there in preventing them from being destructive with each other. Another idea for eliminating hatred and establishing world peace is the raise of a common evil to fight which, all the nations and people will unite themselves. That evil should be strongest, sharpest, superlative and omnipresent. That person might be referring to GOD with a little technical touch.

Even I used to question myself, if there is GOD why do these massacres such as 1984 anti-Sikh riots will take place? If GOD is there why did the “Direct Action Day” take place? If GOD is really there why do people who worship him are not blessed with most of the wishes they ask for? Finally, after suffering much with these questions, I thought may be my answer lies with in me. My common sense. I may not outsmart people around me to plot or plan things such that situations turn into my favor. But I definitely know that inculcating trust, love and brotherhood into my neighbor’s heart is far better than me to plan an artificially intelligent machine to surpass my natural stupidity. It is better for me to take responsibility for my actions instead of justifying them than to pray for a stronger enemy to protect the world peace. We already are building higher walls between ourselves with our insurmountable egos, so let us not hope for a new machine to physically represent the barriers between us.

P.S: This is to reflect my thoughts against few topics, no offense intended.