Artificial Intelligence and Natural Stupidity

You might be wondering what this article may be about. I therefore want to let you know it’s just about our commonsense and our intelligence.


Our ancestors as nomads and dwellers might have been worried about their basic needs food, shelter and cloths all through their lives. We have evolved as a race, so did our brains, now we are busy in building communities, religions , establishing diplomatic relations with others and above all in trying to prove ourselves more worthier than our neighbors.

I know people who state “ My ego will be hurt if I say he is superior to me, I know it but I won’t state it aloud”. I know people who prejudice others even before asking questions about them. Being practical in estimating people is the best approach, but being practical in every sense may not work with humans all the times, at least in my opinion.

One of my friends is a passionate techie. I was fascinated to that person’s knowledge because of his ideological ways he tries to bring peace to his friends and to himself. Be a diplomat, but the pass the message was his motto, as far as I understood him. Technology on its best side will bring lot of luxuries to people. I accept this fact and respect it. The darker side of technology is, regardless of its greatness and luxury providing capacity it can never buy you peace. I may sound little old and orthodox with that statement, but fine I would like to stand by truth how harsh and indigestible it may be.

I used to think why we should have wars?, why should people fight among each other?, why cannot peace be the mantra of every nation and community? When discussed with some friends they told me even those questions haunted them. One of them stated a certain idea being a techie this person sounded preposterous to me sometimes, but fascinating sometimes.

The idea is to create an artificially intelligent robot for every two persons in this entire world, which will track the brain waves of those two persons and if any sort of war or kind of hatred is generated inside them, the robot will soon be there in preventing them from being destructive with each other. Another idea for eliminating hatred and establishing world peace is the raise of a common evil to fight which, all the nations and people will unite themselves. That evil should be strongest, sharpest, superlative and omnipresent. That person might be referring to GOD with a little technical touch.

Even I used to question myself, if there is GOD why do these massacres such as 1984 anti-Sikh riots will take place? If GOD is there why did the “Direct Action Day” take place? If GOD is really there why do people who worship him are not blessed with most of the wishes they ask for? Finally, after suffering much with these questions, I thought may be my answer lies with in me. My common sense. I may not outsmart people around me to plot or plan things such that situations turn into my favor. But I definitely know that inculcating trust, love and brotherhood into my neighbor’s heart is far better than me to plan an artificially intelligent machine to surpass my natural stupidity. It is better for me to take responsibility for my actions instead of justifying them than to pray for a stronger enemy to protect the world peace. We already are building higher walls between ourselves with our insurmountable egos, so let us not hope for a new machine to physically represent the barriers between us.

P.S: This is to reflect my thoughts against few topics, no offense intended.

Pradhamam sivam pramadham sivam

ఇది నా ఆత్మ కధ!

పైన ఏమో శివం అని అన్నావ్? ఇక్కడేమో ఆత్మ కధ అంటున్నావ్! ఏంటి కధ? అని మీకు అనిపించవచ్చు, కానీ ఇది  నా ఆత్మ కధే కాదు మన అందరి ఆత్మ కధ అని నా భావన.

   ఈశ్వరుడి మీద ఉన్న అపారమైన భక్తి తో, అభిమానం తో నేను ఈ వ్యాసం రాయటానికి పూనుకున్నాను. ఆది భిక్షువు వాడి మీద ఎందుకమ్మా అంత మక్కువ ? అదే శ్రిమన్నరయనుడిని పూజిస్తే ఆయన కటాక్షం లేకున్నా లక్ష్మీ కటాక్షం అన్న దక్కుతుంది అని మీరు అడుగవచ్చు. నిజానికి భోగ భాగ్యాలు , సిరి సంపదలు అంద చేసే  శ్రీహరి ని ఇష్టపడుతూ పెరిగిన దానినే నేను కూడా, కానీ రాను రాను ముక్కంటి పై మక్కువ పెరుగుతోంది ఎందుకో! బహుశా ఇది స్మశాన వైరాగ్యమో ఏమో నాకు అంతగా తెలియదు. శ్రిమన్నరయనుడి అంతరాత్మ ఈశ్వరుడే అనిపిస్తోంది, వారిద్దరినీ విడదీసి చూడలేము అనిపిస్తోంది. మీ అందరిని కలిపి చూడలేము అని అనటం నా అహంకారం ల అనిపిస్తే మన్నించండి, నా ఉద్దేశం లో నేను అయితే విడదీసి చూడలేకపోతున్నాను.

   ఈశ్వరుడు అంటే అంతర్యామి అంటారు, సర్వాంతర్యామి అంటారు. మన అందరిలో  ఉన్న వాడు ఈశ్వరుడే అయితే మన అందరి ఆత్మలు వెలిగే దీపాలు అనుకుంటే, కళ్ళు మూసుకొని ప్రపంచం లోని  ప్రనులంతా, కదిలే నడిచే దీపాలల ఊహించుకుంటే తర తమ భేదాలే కనిపించవు కదా అని అనిపిస్తుంది ఒక్కోసారి.అంతర్యామి , సర్వాంతర్యామి ఆయనే అయినప్పుడు ఇన్ని గొడవలు, గోలలు, తగువులు ఎందుకు? ఎందుకంటే నిండుగా వెలిగే దీపం చుట్టూ పురుగులు మూగి ఆ దీపపు కాంతి ఎక్కువ చోట్లకి ప్రసరించకుండా ఆపెసినట్టు , మనలోని మాలిన్యాలు అంటే అసూయా,ద్వేషం ,రోషం, కోపం, మన నిజాన్ని/సత్యాన్ని కప్పేస్తున్నాయి.

   నాకు అర్ధమైనంత వరకు ఏ మనిషి లో ఐన ఒక నిజం ఉంటుంది.మన లోని మాలిన్యాలు మనమే కడిగేసుకోవాలి అన్నా లేక వేరేవరన్న ప్రయత్నిచాలి అన్నా ఆ నిజాన్ని చేరుకోవాలి. నిజంగా నువ్వు చెప్పిందే నిజం అయితే ఇన్ని దారుణాలు జరగవు రోజు అని మీరు అడగచ్చు నన్ను , కానీ ఏ నేరస్థుడి లోనూ మనం నిజాన్ని చేరుకునే ప్రయత్నం చెయ్యము, మనకు తోచినంత లో వాళ్ళని తర్కించి పారేస్తాం.వాడి తత్వమే అంత అని తేల్చేస్తాం. ప్రతి మనిషిలో హృదయం వుండటం ఎంత సత్యమో ,అది స్పందించటం ఎంత సత్యమో , మనలో ఉన్న సత్యం కూడా అంతే సత్యం. మన లో ఉన్న నిజం ఏంటి అనేది మనం కనిపెట్టగలిగితే ఎప్పటికీ ప్రాపంచిక విషయాలకి బాధ పడము.అన్నీ విజయాలే కనిపిస్తాయి.

    "సదా శివ సన్యాసి" పాట రచయిత ఏ దృష్టిలో రాసారో నాకు తెలియదు కానీ నాకు ఎలా అర్ధం అయ్యిందో చెప్పాలి అని ఉంది.

"సూపుల సుక్కాని దారి గా, సుక్కల తివాసి మీదు గా సుడ సక్కని సామి దిగినాడు రా ఎసేయ్యి రా ఊరు వాడ దండోరా!"

మనిషి పుట్టే అప్పుడు ఎక్కడో కొత్త లోకం నుంచి  వస్తూ, తన కోసం ఇక్కడ ఎదురు చూసే చూపుల చుక్కాని మీదు గా , అమ్మ చల్లని కడుపుని తన చుక్కల తివాచి చేసుకొని, చూడ చక్కని దేవుడి లాగ వస్తాడు.
"ఏ రంగుల హంగుల పొడ లేదు రా ఈడు దిగమ శంకర శివుడెను రా, నిప్పు గొంతులో నిలపు మచ్చ సాచ్చి గా నీ తాపం శాపం తీర్చే వాడే రా"

పుట్టినప్పుడు ఏ పాపాలు ఎరుగము, ఈ ద్వేషాలు ఎరుగం, నిజం గొంతులోనే ఉంటుంది ఆ నిజం సాక్షి గా ( ఆ నిజాన్ని గుర్తిస్తే) అందరి బాధలు తీరిపోతాయి

"లోకాలనేలేతోడు నీకు సాయం కాకాపోడు"

ప్రపంచం మొత్తం నిండిన దేవుడు, వెతికితే నీలో నీకు కనిపించాడంటావా?

"నీలోనే కొలువున్నోడు నిన్ను దాటి పోనే పోడు"

నీలోనే ఉన్న వాడు నీకు సాయం చెయ్యకుండా ఉండగలడా?

"ఎక్కడ వీడుంటే నిండుగా"( మన లో మనం గుర్తిస్తే)  "అక్కడ నెలంత పండగ"( బాధ పాడటానికి బాధలు బాధల్లా అనిపించవు)

"చుట్టు పక్కల చీకటి పెళ్లగించగా"(మన తో పాటు చూట్టూ ఉన్న చీకటిని తొలగిస్తూ ) "అడుగేసదంట కాచే దొర లాగా"( మనమే ఈశ్వర స్వరూపాలై కదులుతము).

"మంచుని మంటని ఒక్క తీరు గా లెక్క సేయ్యనే సేయ్యని శంకరయ్య గా "( మన లోని తప్పుల్ని మనలోని ఒప్పుల్ని ఒకే లాగా చూడము, ఎందుకంటే  మనకు ఈశ్వర తత్త్వం అర్ధం అయితే తప్పులే చెయ్యము ,ఒక వేల చేసినా సరిదిద్దుకోవాలని చూస్తామే తప్ప, సమర్దిన్చుకోటానికి ప్రయత్నించం)

"ఉక్కు కంచ గా ఊపిరి నిలిపాడు రా మనకండా దండ వీడే నికరం గా "
( మంచి ని చెడు ని కలవనివ్వకుండా మన ఊపిరి ఉన్నంత వరకు దానినే కంచే గా చేసి మనకు మనమే అండగా ఉండాలి)


ఇదంతా ఏదో పెద్ద  కలలా అనిపిస్తుంది నాకు, ఇది రాసింది నేనేనా?
 అని కూడా అనిపిస్తోంది.


గీతాంజలి లో రవీంద్రుడు కోరుకున్న విధంగానే , నా ఈ వ్యసం లో నేను ప్రార్ధించాలి అని అనుకుంటున్నాను
( ఆయనతో పోల్చినందుకు నన్ను క్షమించండి)

ఆది నువ్వే, అంతం నువ్వే ఓ ఈశ్వర!

మధ్యన నడిపించేది , మనమున కొలువైనది నువ్వే దేవ దేవ!

బాధలతో , దుఖం తో నిండిన నీ మరో రూపాన్ని ( ప్రపంచాన్ని) , నిత్య చిద్విలాస స్థితి లోనికి నడిపించు ఓ లయ కారా!


P . S : Please ignore  any typo errors . Above essay is purely my personal opinion . No offenses intended !

--సరోజ.

Prince charming and Teenage girl!

Teenage is the most beautiful period of one’s life. You never worry about future. You have no regrets on past. You just live for the moment…


And yes… your guess is right, my topic is about… Teenage.

All through my teenage I was friends with girls who are best at their dressing, perfect in their looks, and relatively good at studies ( I am tempted to write their names here.. I will be bashed.. If I mention them)

Anyway, Coming to the point one of my best buddies.. I was walking with her, we were chatting something… and our classes in 9th class ( IIT foundation) used to start at 5:30 AM and we are supposed to attend those classes without fail, there came a guy… in the morning mist screaming… Hima(name changed) and.. Asked me “Saroja.. Can you please walk ahead I want to talk to her!” I was super excited and walked away. I am not sure of what happened to their story after that… but this was the first.. Fantastic.. Memory of teenage attraction I had..

Then after few months in our tenth class… one friend known as Sravani and I were walking home after school.. There came a Romeo all of a sudden from nowhere performed.. a few stunts.. on his bicycle I was amazed at that fellows’ skill. He then politely asked me… “Saroja, if you don’t mind.. can you please..” I got it.. I am excited too.. I walked merrily leaving them alone. After that I never know what happened to their story.

After a Year.. my intermediate days… My best friend kind of material… who I think now.. is a biggest diplomat on earth was walking with me… after college 7:30 PM , from the darkness, there came a voice “ I want to talk to you… “ and that.. Four eyed fellow.. turned to me.. Now I know.. what you mean… I get it.. I am going to move.. Please don’t say it aloud.. I am literally praying inside.. but but but.. he said it.. “ Saroja… can you please “ he said it!!… okay .. okay… now it’s just ..uff.. and he just asked me to walk a little ahead .. what is in that? So .. I started walking ahead.. Never heard of their story after that.

Two years later.. my Engineering college.. I was walking with REEMA ( Name changed again) and then there came a fellow running in the January fog at 8:30 AM ( I can tell you the fog is the only interesting part and rest of the surrounding is quite unhygienic) and he had.. two perk chocolates in his hand.. he wished us both “a happy morning “and gave a chocolate to each of us.. he enquired about college seniors and studies…. And then.. Oh my god… how many times should I face this.. Embarrassing and stupid situation.. He turned his head to me… Now you fool I know.. I got it, please please please don’t say it aloud .. just.. hold on and give me way I will walk ahead… I am thinking and then suddenly he said “Saroja, if you don’t mind…can you..” This is it! This is it ! he said.. it.. ! Oh Dear Lord How many times you are going to show me the same picture on and on..How many times should I walk ahead!.… (FYI none of the above stories succeeded.)

And that is the day I decided… If someone comes to me and asks my friends to walk ahead.. I am going to reject him then and there itself, no matter how good he is, no matter how much I like him, no matter what. But I never did get a chance like that.

Every girl I know had fairy tales, fantasies, dreams and dream stories of her kind.. Most of them are scared to tell them aloud and most of them are scared to think.. But deep down every girl, even the most shrewd girl waits for a fairy tale hero in her teenage. Some of them may extend to her tender twenties.

As she progresses into her mid twenties, she realizes a fairy tale hero or prince charming will just live in fairy tales and.. U need to embrace whom so ever u accept /marry as a prince charming. And her prince charming can break her heart for the sake of his ego/parents/lose of interest in her/money/compatibility/new partner. This is when she turns a Woman.

Bottom-line: A girl leaves her fantasies only when her heart breaks into several pieces. Until then she believes that she is a princess to her father and a Queen to her mate. She comes to reality only when she breaks her bones/heart/teeth  on rocky stones :-)

P.S: My statements are purely my personal opinions, no offense intended.

Fantasies and MYSELF

Fantasies are my favorite right from my childhood. I used to love them more than anything else as I can do anything imagining them. I can become anything, I can ride anything, I can do anything and I can make anything possible. This is where I lived most of my life….. “In Fantasy”. My dream world is Fantasy! My favorite holiday spot is Fantasy! And my favorite pass time is Fantasy!!!


Now with my foreword, you might be thinking that I would now passionately write about my childhood fantasies, but to make it clear for you this is not about my childhood fantasies.

So , after my foreword, I would like to confess a truth about “MYSELF”.I used to talk to someone who walks with me, listens to me, argues with me, whom I can see, whose presence I can feel but no one else can even Imagine of it. I am not sure who that person is, but I used to do this all the time. While I walk in my hostel corridor I wave my hands as if I am explaining something to a person walking next to me. One girl(Sri Sandhya Varigonda)asked me if I talk to myself, I usually take too much care that nobody notices me, while I am talking but.. she caught me somehow, then on.. I left that talking to no one next to me. I am not sure if this was a fantasy or anything else.

My fantasies lead me to draw sometimes, to write sometimes, to dance sometimes.. but with every fantasy I have grown as a person, with every imagination I have clearly defined myself. With everything I see, be it a movie, be it a play, be it a real life incident I get something into me and that built my belief system. With everything I hear, be it a song, be it a conversation, I got something that made me. Surely I had flaws, and will have faults but without my Fantasies I would have been just another Human form and not ME or MYSELF

I have been in fantasies, lived in fantasies, and have been learning in fantasies.

‘MYSELF” which I, now proudly state is an accumulation of so many fantasies, real world scenarios and movies,songs,persons and their thoughts,persons and their words.

All of my fantasies may not be mine, All of my thoughts may not be mine, I might have got them all from every possible source deeply rooted into my belief system and sometimes may come out as my own opinion. I may not be sure if I am aping someone. I may think I am aping someone, when that particular thought is my own and one of its kind. I always was proud of my thoughts, beliefs and thought that no one else will be like me that may be because of reading too many positive thinking quotes. I now realize that I am not self made all by myself, surely my choices would add to me being MYSELF but the circumstances and people who influenced me to choose the choice which I chose are the creators behind “MYSELF”. I Thank all of them and dedicate this post to each and every one of them .

--Saroja.

స్వయంవరపు మందిరాన అడుగిడినప్పుడు నా వరుడు ఎవరు అని సంశయం కలదేమో సీత మదిలో

ఇతడా? అతడా? ఇతనే అతడా? అతడే ఇతడా? అనే ఆత్రుత కలదేమో కాంత హృదిలో

శివ ధనువుని ఎక్కుపెట్టి తన ఎద విల్లుని విరిచిన వీరుని మేడలో

వరమాల వేయకపోతే మాత్రం తెలియదా తన నాధుడు ఎవరో

--Saroja